Listy Napoleona i Józefiny

Mam nadzieję, że dzisiejszego wieczoru otrzymam na miejscu jeden z twoich listów. Znasz, droga Józefino, jak wiele przyjemności sprawiają mi chwile poświęcone ich lekturze, więc jestem pewien, że także pisanie ich sprawia ci radość. W listach, które są zazwyczaj zwięzłe i pełne emocji pisanej na gorąco, można dostrzec ewolucję uczuć: począwszy od ognistej namiętności młodego generała Bonapartego w czasie kampanii włoskiej, poprzez stabilną miłość Pierwszego Konsula, aż do przyjaźni po rozwodzie w epoce późnego cesarstwa.

Napoleon zawsze darzył Józefinę szczerym przywiązaniem. Ich związek, mimo licznych trudności, przetrwał próbę czasu, a wzajemne oddziaływanie było widoczne w ich listach. W korespondencji odnajdujemy wiele oznak wzajemnej czułości i troski o zdrowie oraz dobre samopoczucie, ale także opisy wrażeń z pól bitewnych, podróży, życia w obozie wojskowym, a także pobytu na europejskich dworach. Ich wymiana listów zakończyła się dopiero po abdykacji Napoleona, ale do końca życia cesarz wypowiadał się o Józefinie z ogromnym uczuciem i podziwem.

Listy, które Napoleon pisał do Józefiny, zostały opublikowane po raz pierwszy w 1833 roku, a już rok później ukazały się w Polsce w znakomitym tłumaczeniu Adama Rogalskiego. Ta wyjątkowa korespondencja obejmuje lata 1796-1813, odzwierciedlając epokę sentymentalizmu i zwiastując nadejście romantyzmu.