Ten Jedyny

Powieść „Ten jedyny” nie była książką, którą spodziewałam się wziąć do ręki, a co dopiero całkowicie się w nią wciągnąć. Ale oto jestem, skończyłam ją, wciąż myśląc o Shei Rigsby i jej podróży - jej miłości do futbolu, jej splątanych emocjach, jej zmaganiach z definiowaniem szczęścia na własnych warunkach. Będę szczera: sięgnęłam po tę książkę myśląc, że to kolejny romans, ale okazało się, że to coś znacznie głębszego. To powieść o tożsamości, ambicji, rodzinie, stracie i nieoczekiwanych zwrotach w życiu, gdy w końcu odważymy się zadać sobie pytanie: *Czy jestem naprawdę szczęśliwa?

Shea Rigsby jest typem bohaterki, która skrada się do ciebie. Nie jest krzykliwa ani dramatyczna. Nie jest bohaterką, która podejmuje lekkomyślne decyzje lub daje się porwać wielkim gestom. Zamiast tego... utknęła. I mam na myśli to w najbardziej wiarygodny sposób. Całe swoje życie spędziła w Walker w Teksasie, orbitując wokół ukochanego programu futbolu uniwersyteckiego i jego legendarnego trenera, Clive'a Carra. Wie wszystko o futbolu - statystyki, zagrania, historię - ponieważ to był jej świat od dzieciństwa. Ale kiedy żona trenera, kobieta, którą głęboko podziwiała, odchodzi, coś się zmienia w Shea. Nagle zaczyna kwestionować wszystko: swoją wygodną pracę w PR, swój przewidywalny związek, życie, które starannie zbudowała wokół znajomości, a nie spełnienia.  

Do tego dochodzi element romantyczny - prawdopodobnie najbardziej kontrowersyjna część książki. Shea nie tylko kwestionuje swoją karierę i wybory życiowe; zaczyna również ponownie oceniać swoje uczucia do trenera Carra, mężczyzny, który był mentorem, swego rodzaju postacią ojca i, w pewien skomplikowany sposób, kotwicą w jej życiu. Czytałam kilka recenzji krytykujących ten aspekt powieści, ale osobiście uważam, że Giffin poradziła sobie z nim z niuansami. Tak, jest różnica wieku. Tak, jest historia. Ale związki, zwłaszcza te budowane przez lata wzajemnego szacunku i podziwu, nie zawsze są tak czyste, jak byśmy chcieli. Uczucia Shea ewoluowały w sposób, który wydawał się organiczny, nawet jeśli czasami sprawiały, że czułem się trochę nieswojo. I bądźmy szczerzy - miłość, przyciąganie i związki emocjonalne są często nieuporządkowane.  

Tempo powieści nie było idealne. Duża cześć powieści toczy się w naturalnym, stałym rytmie, pozwalając nam zadomowić się w świecie Shei i zrozumieć jej wahania. Ale potem, nagle, rzeczy eskalują - wielkie decyzje, wielkie zmiany, wszystko dzieje się w szybkim tempie. Czułam się trochę popędzana, jakby Giffin zabrakło stron, by wszystko zgrabnie zakończyć. Chciałabym mieć trochę więcej czasu, aby usiąść z niektórymi z tych ostatnich chwil, aby naprawdę poczuć ich wagę.  

Ale jest jedna rzecz: książka nie musi być bezbłędna, aby była głęboko przyjemna. „Ten jedyny” jest fascynująca, ponieważ nie opowiada tylko o romansie, piłce nożnej czy życiu w małym miasteczku. Chodzi o uwolnienie się od oczekiwań - naszych własnych i tych, które nakładają na nas ludzie, których kochamy. Chodzi o uświadomienie sobie, że szczęście nie jest czymś statycznym i że czasami życie, w którym się zadomowiliśmy, nie jest życiem, które jest nam przeznaczone.  

Polecam tę książkę każdemu, kto lubi historie oparte na postaciach z mieszanką romansu, odkrywania siebie i odrobiną kultury sportowej.