Przepchnąć słonia. Czyli słów kilka dla twardzieli...

Pan Słoń i Pani Mysz zjawili się w kancelarii parafialnej, by przygotować protokół przedślubny. Duchowny, nieco zaskoczony widokiem tej nietuzinkowej pary, zapytał, czy rzeczywiście zamierzają się pobrać. Na to Pani Mysz z pełnym przekonaniem odparła, że jest to dla nich konieczność, co wprawiło księdza w zdumienie, choć chętnie dzielił się z innymi tym anegdotycznym zdarzeniem.

Podobne zdumienie towarzyszy mi, gdy obserwuję osoby, które wybierają pozornie absurdalne decyzje w drodze do szczęścia. Słoń, jako symbol powodzenia, nierzadko staje się tak ogromny, że przyćmiewa całą rzeczywistość ludzi, którzy go wybierają. Trudno mi pojąć, jak Pan Słoń i Pani Mysz mogliby stworzyć udane partnerstwo; wspólne posiłki czy spacery wydają się raczej fikcją niż realnością. Historia opowiedziana przez dojrzałego brata kapucyna Karla z Austrii może brzmieć niedorzecznie, ale życie pokazuje, że wiele osób ulega podobnym absurdalnościom. Współczesny człowiek często wierzy, że jego osobista ścieżka prowadzi do szczęścia, nawet jeśli jego wybory są tak nieracjonalne jak związek ze „słoniem”.

Książka ta stara się wskazać, gdzie znajduje się prawdziwe szczęście. Metafora „przepchnięcia słonia” jest tu użyta, by zilustrować odrzucenie nieprawdziwych wyobrażeń o szczęściu i dążenie do odkrycia prawdy o sobie. Oczywiście, wykonanie takiego zadania nie jest łatwą rzeczą – nie przestraszysz słonia przy pomocy klapki na muchy. Trzeba użyć odpowiednich argumentów, by zrozumieć, co faktycznie przynosi nam radość.