Baron Żydzi i Naziści

Pod powierzchnią zamachu na Hitlera z 20 lipca 1944 roku kryje się złożona historia antysemityzmu niemieckiej arystokracji przełomu XIX i XX wieku. Arystokraci często postrzegali Żydów jako rzekome zagrożenie dla "czystości krwi" i uważali ich za "obcych rasowo". W efekcie aż do 1945 roku Żydzi byli wykluczani z zamków i majątków szlacheckich. Obwiniano ich o rewolucje, wojenne niepowodzenia oraz upadek monarchii i powstanie Republiki Weimarskiej, a wrogość manifestowano bez oporów.Po upadku muru berlińskiego, Jutta Ditfurth udała się do NRD, gdzie zetknęła się z dylematami swojego pochodzenia. Poszukując śladów swojego przodka, barona Börriesa von Münchhausena, znanego autora ballad, który zdawał się być przyjacielem Żydów, odkryła rodzinne kontrasty. W jej rodzinie przetrwały resztki nazistowskiej retoryki, a terminy takie jak "Jungvolk" czy wyrażenia o "zagazowaniu" były używane w codziennym języku. Po zetknięciu się z informacjami o Holokauście, postanowiła unikać używania słowa "Żyd" jako pejoratywu.Jej prababka Gertrud była pod wielkim wrażeniem swojego ojca Hermanna, uosabiającego pragermańskie ideały. Tęskniła za czasami, gdy społeczeństwo w naturalny sposób podporządkowywało się interesom elit właścicielskich. Wspominała, że w Saksonii-Altenburgu Żydzi nie mogli przebywać dłużej niż dwanaście godzin, co było dla niej symbolem zachowanej "czystości".Jutta Ditfurth, urodzona w 1951 roku w Würzburgu, zbudowała swoją karierę jako socjolożka, publicystka i działaczka polityczna. Pracowała jako reporterka w takich miejscach jak Wielka Brytania, Związek Radziecki i Stany Zjednoczone. W latach 80. przewodniczyła Partii Zielonych, z której ostatecznie wystąpiła i pomogła założyć Lewicę Ekologiczną w 1991 roku. Jest autorką licznych książek, w tym "Feuer in die Herzen", "Gegen die Entwertung des Menschen" oraz biografii Ulrike Meinhof.