Kierownik. Kulisy władzy Donalda Tuska

Co obecnie dzieje się z Donaldem Tuskiem, który przez kolegów jest nazywany Kierownikiem? Dawniej znany jako polityczny drapieżca, obecnie premier wydaje się zmieniać i tracić swe dawne cechy. Jak układają się teraz jego stosunki z innymi czołowymi politykami, takimi jak Trzaskowski, Hołownia, Kosiniak-Kamysz i Czarzasty? Czy Tusk znów zdecyduje się opuścić swoją partię w obliczu przegranych wyborów, poszukując lepszego miejsca poza granicami kraju? Autor książki „Kulisy PiS” tym razem przygląda się z bliska samej koalicji rządzącej, tworząc wizerunek Donalda Tuska przez pryzmat wypowiedzi jego współpracowników.Osoby pracujące z Donaldem Tuskiem wypowiadają się w zróżnicowany sposób. Jeden z polityków Koalicji Obywatelskiej zaznacza, że zna Tuska od lat, jednak obecnie zauważa w nim cechy, jakich wcześniej nie dostrzegał, takie jak brak pomysłowości i bezradność. Natomiast poseł PSL wspomina swoje pierwsze spotkanie z Tuskiem jako magiczne, choć przyznaje, że jak każdy człowiek, Tusk potrafi być zarówno czarodziejem, jak i sukinsynem.Współpracownik Donalda Tuska opisuje go jako osobę, która w złości mówi przez zaciśnięte zęby i potrafi być bardzo nieprzyjemna. Europoseł KO zwraca uwagę na to, że Tusk nie waha się odsuwać od siebie ludzi, gdy przestają być potrzebni, a sam nie znosi sytuacji, w których mógłby być od kogoś zależny.Jeden ze współtwórców kampanii wyborczych zauważa, że obecne tendencje światowe nie sprzyjają Tuskowi i sugeruje, że lider KO może myśleć o tym, jak utrzymać swoją pozycję do 2027 roku lub jak zbudować swoją legendę na przyszłość. Minister zauważa, że Tusk jest zaskoczony zmianami w społeczeństwie i rosnącym poparciem młodych ludzi dla prawicy, co pokazuje mu, że nie wszystko kręci się wokół niego.Jednak Tusk sam często powtarzał, że władzy się nie dostaje, ale bierze, i nie planuje się jej pozbywać. W Brukseli czuł się niepełnowartościowy bez władzy, a po jej odzyskaniu w Polsce nie zamierza z niej rezygnować. Pozostaje pytanie, komu mógłby ją oddać, skoro wierzy, że potencjalny następca musiałby dopiero „zamordować króla”.