Izrael już nie frunie

Paweł Smoleński łączy w sobie bystrość reportera, analityczny umysł naukowca i wrażliwość poety, co pozwala mu tworzyć teksty przekraczające granice klasycznego dziennikarstwa. Etgar Keret zauważa, że Smoleński nie przedstawia wyobrażonego Izraela, jakiego można się doszukać w medialnych nagłówkach, gdzie dominuje obraz terroryzmu i okupacji. Nie koncentruje się również na wizjach politycznych ideologów, zarówno prawicowych, jak i lewicowych. Zamiast tego skupia się na codziennym życiu Izraela – tym, które znajdziemy na bazarze z falafelem, w rozmowach nocnych czy na przystankach autobusowych. Ostatecznie, to właśnie ten autentyczny Izrael ma rację bytu. Konstanty Gebert przypomina, że już w 1983 roku Amos Oz stworzył „Na ziemi Izraela”, doskonały zbiór reportaży o tamtejszej rzeczywistości. Książka Smoleńskiego zdaje się nawiązywać do dzieła Oza, oferując dwadzieścia trzy reportaże, eseje i dialogi, które wnikliwie ukazują współczesny Izrael. W centrum tych opowieści znajdują się intifada, napięcia między religią a świeckością, oraz przeszłe, obecne i przyszłe losy Izraela. Jerozolima, Tel Awiw, Aszdod, Gaza, Ramallah czy kibuce stają się tłem dla tej wyjątkowej i mądrej książki, jak zauważa Michał Sobelman.