Dwie księgi z dziejów relacji między nauką a teologią

Czy człowiek może zgłębić zamiary Boga poprzez świat dookoła nas? Tytułowe dwie księgi to Biblia i „księga natury”, obie dane ludziom przez Boga jako źródła wiedzy. Oba te źródła, objawienie i rozum krytyczny, powinny się uzupełniać, nie będąc w sprzeczności. Chociaż działają niezależnie, są również ze sobą zbieżne. Książka Olafa Pedersena bada jedno z najstarszych oraz kluczowych zagadnień naukowych – związki między naukami przyrodniczymi a teologią. Autor analizuje metafory takie jak wszechświat jako zegar, Słońce jako król i natura jako księga. Skąd się wywodzą te przenośnie? Jakie były ich przyczyny powstania? Czy nadal mają wartość w kontekście ciągłego postępu nauki i nowych odkryć? Metafora Księgi Natury zrodziła się w czasach Ojców Kościoła, lecz dopiero z czasem zyskała szeroką znajomość. Jej korzenie są równie stare jak sama teologia; idee, które ją ukształtowały, można odnaleźć już u świętego Pawła, który głosił, że dzieła Boże odsłaniają Jego wieczną potęgę i boskość. Wczesny Kościół już napotkał trudności w interpretacji tego przesłania. Olaf Pedersen (1920–1997), duński historyk nauki i teologii, od 1956 roku prowadził zajęcia na Uniwersytecie w Aarhus. Był członkiem wielu towarzystw naukowych, w tym prezydentem Academie Internationale des Sciences i komisji International Astronomical Union on the History of Astronomy. Stworzył liczne publikacje oraz wiele artykułów w pismach naukowych. „Dwie księgi. Z dziejów relacji między nauką a teologią” to jego ostatnia książka, będąca plonem wykładów na uniwersytetach w Aarhus i Cambridge oraz podsumowaniem jego długoletniej kariery naukowej.