Dowód dojrzałości

Błyskawicznie biegła przez las, przeskakując pomiędzy drzewami, aż zaczęła się potykać. W końcu zwolniła kroku i szła dalej, jakby zahipnotyzowana. Otaczał ją gęsty, ciemny las, przypominający baśń o Czerwonym Kapturku, z ostrymi gałęziami, które zadawały jej ból, przecinając policzki i wbijając się głęboko pod skórę, jakby były dowodami w jakiejś nieokreślonej sprawie. Lecz jaka to sprawa, zastanawiali się wszyscy. Przecież, według niektórych, nic się nie stało. Nikt przecież nie tknął Anki, ani jej nie skrzywdził. Jakikolwiek chłopak po prostu okazał jej zainteresowanie, co mogło być odbierane jako pozytywny sygnał jej urody. Tylko cieszyć się takim miłym gestem, mówiono. Tymczasem jej ciało funkcjonowało w sposób zupełnie jej obcy, jakby oddzielone od oszołomionej głowy. Wydawało się, że gdyby jej serce mogło dosłownie uciec, z pewnością zrobiłoby to, zostawiając ją bez choćby grosza na nocny autobus. Wreszcie, po długiej i wyczerpującej drodze, dotarła na przystanek. Siadła na ławce, próbując zaczerpnąć chwili wytchnienia.