Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Dolomity. Korona trzytysięczników
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
W sercu Dolomitów znajduje się wiele szczytów przekraczających wysokość 3000 metrów. Niektóre z najczęściej kojarzonych masywów to Marmolada, Tofane, Antelao, Pelmo, Sassolungo, Cristallo, Sorapis, Civetta, Tosa, czy Cima Brenta. Jednakże, jeśli przyjrzymy się szczegółowej mapie, odkryjemy, że liczba szczytów o wysokości powyżej 3000 metrów w tym regionie przekracza 100. Przewodnik ten łączy opisy 86 głównych tras na szczyty górskie, a jeśli doliczyć do tego szlaki prowadzące na mniejsze wierzchołki, oferuje on aż 113 różnych tras. Te trzytysięczniki w Dolomitach podzielono na 16 grup górskich, patrząc od zachodu na wschód: Dolomiti Brenta, Catinaccio, Sassolungo, Odle-Puez, Sella, Tofane, Sasso Croce Lavarella Fanes, Dolomiti di Braies, Dolomity Seksteńskie i Auronzo, Cristallo, Sorapis, Antelao, Pelmo, Marmolada, oraz Pale di San Martino. Punta Penia w masywie Marmolada to najwyższy punkt w całym regionie. Marmolada i Dolomiti Brenta mają najwięcej szczytów powyżej 3000 metrów, podczas gdy masyw Catinaccio posiada tylko jedno takie wzniesienie - Catinaccio d'Antermoia.
Geologiczne ukształtowanie Dolomitów oraz ich wysokość sprawiają, że zdobycie nawet najłatwiejszego z tych szczytów stanowi wyzwanie, którego nie należy lekceważyć. Pogorszenie się warunków pogodowych często prowadzi do oblodzenia, co dodatkowo utrudnia i tak wymagające wejście oraz zejście. Większość klasycznych szlaków na szczyty wytyczono w drugiej połowie XIX wieku, dzięki determinacji pionierów Dolomitów. Wśród nich na pierwszym miejscu stoi Austriak Paul Grohmann, który jako pierwszy odkrywał wiele kluczowych trzytysięczników regionu, takich jak Tofana di Mezzo, Tofana di Dentro, Tofana di Rozes, Antelao, Marmolada, Sorapis, Cristallo, Punta dei Tre Scarperi, i Sassolungo oraz Cima Grande, która niewiele brakuje do osiągnięcia 3000 metrów. Każda z tras opisanych w przewodniku niesie ze sobą nie tylko historie związane z alpinizmem, ale również opowieści o ludziach i ich przygodach, co potwierdzają pozostałości takie jak sztolnie, tunele i ścieżki, które można dostrzec wśród stromych skalnych ścian i grani tych majestatycznych gór.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
W sercu Dolomitów znajduje się wiele szczytów przekraczających wysokość 3000 metrów. Niektóre z najczęściej kojarzonych masywów to Marmolada, Tofane, Antelao, Pelmo, Sassolungo, Cristallo, Sorapis, Civetta, Tosa, czy Cima Brenta. Jednakże, jeśli przyjrzymy się szczegółowej mapie, odkryjemy, że liczba szczytów o wysokości powyżej 3000 metrów w tym regionie przekracza 100. Przewodnik ten łączy opisy 86 głównych tras na szczyty górskie, a jeśli doliczyć do tego szlaki prowadzące na mniejsze wierzchołki, oferuje on aż 113 różnych tras. Te trzytysięczniki w Dolomitach podzielono na 16 grup górskich, patrząc od zachodu na wschód: Dolomiti Brenta, Catinaccio, Sassolungo, Odle-Puez, Sella, Tofane, Sasso Croce Lavarella Fanes, Dolomiti di Braies, Dolomity Seksteńskie i Auronzo, Cristallo, Sorapis, Antelao, Pelmo, Marmolada, oraz Pale di San Martino. Punta Penia w masywie Marmolada to najwyższy punkt w całym regionie. Marmolada i Dolomiti Brenta mają najwięcej szczytów powyżej 3000 metrów, podczas gdy masyw Catinaccio posiada tylko jedno takie wzniesienie - Catinaccio d'Antermoia.
Geologiczne ukształtowanie Dolomitów oraz ich wysokość sprawiają, że zdobycie nawet najłatwiejszego z tych szczytów stanowi wyzwanie, którego nie należy lekceważyć. Pogorszenie się warunków pogodowych często prowadzi do oblodzenia, co dodatkowo utrudnia i tak wymagające wejście oraz zejście. Większość klasycznych szlaków na szczyty wytyczono w drugiej połowie XIX wieku, dzięki determinacji pionierów Dolomitów. Wśród nich na pierwszym miejscu stoi Austriak Paul Grohmann, który jako pierwszy odkrywał wiele kluczowych trzytysięczników regionu, takich jak Tofana di Mezzo, Tofana di Dentro, Tofana di Rozes, Antelao, Marmolada, Sorapis, Cristallo, Punta dei Tre Scarperi, i Sassolungo oraz Cima Grande, która niewiele brakuje do osiągnięcia 3000 metrów. Każda z tras opisanych w przewodniku niesie ze sobą nie tylko historie związane z alpinizmem, ale również opowieści o ludziach i ich przygodach, co potwierdzają pozostałości takie jak sztolnie, tunele i ścieżki, które można dostrzec wśród stromych skalnych ścian i grani tych majestatycznych gór.
