Diament na czarnej płachcie. Esej o kalwinizmie

Bez wątpienia kalwiński ikonoklazm usunął ze świątyń wszelką formę sztuki figuralnej oraz elementy dekoracyjne, jednocześnie dążąc do eliminacji z serc i umysłów wszystkiego, co mogłoby zaszkodzić zbawieniu duszy. Pozostawił tylko człowieka w jego kruchości, zagubieniu, ułomności i wewnętrznej rozpaczy, z Słowem Boga jako jedynym przewodnikiem. To słowo powinno rozbrzmiewać w pustce, gdzie znajduje się jedynie nagi krzyż jako symbol całości oraz Pismo Święte, w którym ukryta jest pełnia znaczeń. Pan Zastępów nie jest miłośnikiem sztuki ani subtelnym bywalcem muzeów jemu dedykowanych. Zamiast tego, jest Bogiem pustyni, zniszczonych namiotów, palącego słońca oraz niezmierzonego nieba pełnego gwiazd. Radykalny kalwiński ikonoklazm, o skrajnie monoteistycznym charakterze, w końcu zaprzecza nawet sobie, ponieważ nie jest teoretycznym tworem, lecz wyrazem duchowej postawy, która poprzez wiarę tworzy przestrzeń dla przyjęcia Słowa objawiającego Niewidzialnego, "Nieznanego Boga" (Dz 17,23). Dla współczesnego człowieka zrozumienie kalwinizmu może być trudne, ponieważ wymaga radykalnej zmiany perspektywy z antropocentrycznej na teocentryczną.