Olga Daukszta - sylwetka autora

Olga Dauksztówna przyszła na świat w Rydze w 1893 roku. Edukację zakończyła w 1912, otrzymując złoty medal w gimnazjum Emilii Lichtarowicz. W następnym roku ukończyła pedagogiczną klasę o profilu historia i język rosyjski w Gimnazjum Dźwińskim. W 1913 roku rozpoczęła pracę jako nauczycielka w Rydze, ale wybuch I wojny światowej sprowadził ją do Jarosławia w Rosji, gdzie pracowała do 1920 roku. Powróciła na Łotwę w 1921 roku z powodu choroby płuc, która postawiła kres jej studiom malarskim w Moskwie, rozpoczętym w 1918 roku.

Lata 1922-1936 to dla Dauksztówny okres pracy w Grzywie i Daugavpilsie, gdzie uczyła języka polskiego, literatury oraz rysunku i języka niemieckiego. Cały czas kontynuowała samokształcenie, co obejmowało kursy pedagogiczne w Rydze (1928-1931) i studia w Wilnie na Uniwersytecie Wileńskim w latach 1936-1939 na Wydziale Literatury i Języków Słowiańskich. W czasie wojny mieszkała z matką w Daugavpilsie, cierpiąc na niedobory żywności.

W latach 1940-1941 Olga pełniła rolę nauczycielki w 8 Dźwińskiej Szkole Średniej. W czasie okupacji niemieckiej pracowała w Grzywskiej Szkole Ludowej, a po wojnie, w latach 1944-1948, wykładała w 3 Dźwińskiej Szkole. Po jej likwidacji przeszła do wieczorowej szkoły dla młodzieży pracującej. W 1949 roku, po zamknięciu ostatniej polskiej szkoły na Łotwie, żyła z emerytury, a sytuacja ta pogorszyła się jeszcze bardziej po śmierci matki.

Dauksztówna była także autorką poezji. Jej twórczość obejmuje tomiki takie jak "Dźwina o zmierzchu" (1930), "Błękitne inicjały" (1933) oraz "Walet kierowy" z 1937 roku, który zawiera liryki miłosne. Wśród jej utworów znajdują się "Nike Polska", "Pańszczyzna" i "Żywioły i zmysły". Helena Filipionok, która była jej uczennicą, troskliwie przechowuje te dzieła, co zostało potwierdzone testamentem poetki.

Olga opisywała siebie jako osobę o żmudzkich lub tatarskich korzeniach, podkreślała swoją katolicką wiarę i związek z Polakami, których ceniła za życzliwość. Zmarła w 1956 roku na raka gardła i spoczęła na cmentarzu Grzywskim w Daugavpilsie. Jej dziedzictwo zachowuje Pani Helena Filipionok, dbając o pamięć o nauczycielce i poetce.