Marianne Moore - sylwetka autora

Marianne Moore, wybitna amerykańska poetka i pisarka związana z modernizmem i imagizmem, urodziła się jako córka Johna Miltona Moore'a i Mary Warner. Wraz z bratem dorastała w domu dziadka od strony matki, pastora prezbiteriańskiego, ponieważ jej ojciec został skierowany do szpitala psychiatrycznego przed jej narodzinami. W 1905 roku rozpoczęła naukę w Bryn Mawr, prywatnym żeńskim kolegium w Pensylwanii, gdzie studiowała prawo, historię i politologię, a dyplom uzyskała cztery lata później. Znajomość, którą nawiązała z Peggy James, córką znanego psychologa Williama Jamesa, była jednym z wielu ważnych kontaktów tamtego okresu.

W 1911 roku Moore wraz z matką odbyła podróż po Europie, odwiedzając Anglię, Szkocję i Francję, gdzie zwiedzała liczne muzea i galerie. Po powrocie nauczała języka angielskiego, stenografii i księgowości w US Indian Industrial School w Carlisle do 1915 roku, kiedy zdecydowała się na profesjonalne pisanie poezji. Wśród jej uczniów znalazł się słynny amerykański lekkoatleta, Jim Thorpe. W 1916 roku przeniosła się z matką do New Jersey, aby wspólnie wspierać brata w prowadzeniu domu. W 1918 osiedliły się na nowojorskim Manhattanie, gdzie Marianne pracowała jako bibliotekarka. Nigdy się nie ożeniła.

Jej podróże po Europie przed I wojną światową przyciągnęły uwagę wpływowych poetów takich jak Wallace Stevens, William Carlos Williams, T.S. Eliot i Ezra Pound. Poezje Moore po raz pierwszy ukazały się w 1915 roku w londyńskim dwumiesięczniku Egoist, redagowanym przez jej szkolną przyjaciółkę Hildę Doolittle. W 1921 roku Hilda Doolittle wydała zbiór 24 wierszy Moore pod tytułem „Poems” bez jej zgody; kolekcja ta została rozszerzona i ponownie wydana w USA w 1924 roku jako „Observations.”

Od 1924 do 1929 roku Moore była redaktorką pisma The Dial, gdzie, podobnie jak Ezra Pound, pełniła rolę mentorki dla młodych poetów takich jak Elizabeth Bishop i Allen Ginsberg. W 1933 otrzymała nagrodę Helen Haire Levinson Prize przyznawaną przez magazyn Poetry, ale jej kolejne tomiki początkowo sprzedawały się słabo. W latach 50. sytuacja się zmieniła, gdy jej „Collected Poems” zdobyło Nagrodę Pulitzera, National Book Award i Bollingen Prize, co ugruntowało jej pozycję w nowojorskim środowisku literackim.

Marianne Moore była znaną postacią na rozmaitych wydarzeniach publicznych, a jej stroje - szczególnie trójgraniasty kapelusz i czarna peleryna - stały się jej znakiem rozpoznawczym. Miała dużą słabość do sportowców i podziwiała Muhammada Alego. Jej twórczość była regularnie publikowana w takich czasopismach jak The New Republic, Partisan Review, Life i The New York Times. W 1955 roku firma Ford poprosiła ją o wymyślenie nazwy dla nowego modelu samochodu, jednak ostatecznie nie wykorzystano żadnej z jej propozycji.

Marianne Moore zmarła w 1972 roku po serii zawałów. Jej salon został zachowany i można go oglądać w Rosenbach Museum & Library w Filadelfii, gdzie znajdują się także jej księgozbiór, kolekcja przedmiotów, szkice poezji oraz fotografie. Jej poezja ceniona jest za intelektualny charakter, językową inwencję oraz umiejętność obserwacji. Nie stroniła od groteski i eksperymentowania w swoich utworach.