Jerzy Broszkiewicz - sylwetka autora

Polski prozaik, dramatopisarz, eseista i publicysta, znany również jako twórca literatury fantastycznonaukowej, rozpoczął swoją edukację w 1940 roku, kończąc szkołę średnią i muzyczną. Następnie podjął naukę w Akademii Muzycznej we Lwowie. W trakcie niemieckiej okupacji Lwowa (1941–1944) pracował jako karmiciel wszy w Instytucie Badań nad Tyfusem Plamistym i Wirusami, kierowanym przez prof. Rudolfa Weigla. W 1944 roku przeniósł się do Krakowa, gdzie w 1945 roku porzucił studia muzyczne, koncentrując się na pracy literackiej.

W latach 1945–1947 współpracował z tygodnikiem „Odrodzenie” i czasopismem „Teatr”, po czym w latach 1947–1948 redagował „Ruch Muzyczny” oraz później „Muzyka”. Pełnił funkcję długoletniego kierownika literackiego Teatru Ludowego w Nowej Hucie. W 1953 roku wstąpił do PZPR i został członkiem redakcji „Przeglądu Kulturalnego”. Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski i Medal 10-lecia Polski Ludowej w 1955 roku.

Literatura, którą tworzył, była niezwykle zróżnicowana. Zadebiutował w 1945 roku opowiadaniem „Monika” w tygodniku „Odrodzenie”, a jego pierwsza książka, powieść „Oczekiwanie” o getcie, zdobyła Nagrodę Ziemi Krakowskiej. Kolejną znaczącą pozycją była książka „Kształt miłości” o Fryderyku Chopinie, za którą otrzymał Nagrodę Państwową II stopnia. Powieść „Długo i szczęśliwie” z 1971 roku została uhonorowana nagrodą CRZZ. W 1982 roku przyznano mu Nagrodę Państwową I stopnia za całokształt twórczości pisarskiej.

Był także autorem licznych powieści młodzieżowych, szczególnie z gatunku fantastycznonaukowego, pisanych w latach 60. i 70. Tworzył dramaty — napisał ich ponad 20, w tym dla teatru, telewizji i radia — oraz zbiory felietonów, scenariusze a także publikacje dotyczące muzyki. Jego sztuki wystawiane były w całej Europie, a także w krajach takich jak Meksyk, Nowa Zelandia i USA. Jego utwory przetłumaczono na dziewiętnaście języków, a łączny nakład książek przekroczył milion egzemplarzy.