Jan Paweł Woronicz - sylwetka autora

Jan Paweł Woronicz herbu Herburt był istotną postacią w historii Kościoła i państwowości polskiej. Jako prymas Królestwa Polskiego, arcybiskup warszawski, a także biskup krakowski, zyskał znaczącą pozycję i uznanie. Urodził się na Wołyniu i rozpoczął edukację w szkołach jezuickich, gdzie jego talenty poetyckie zaczęły się objawiać przez pisanie pierwszych sielanek. Mimo wstąpienia do zakonu jezuitów, po jego kasacie w 1773 roku został księdzem diecezjalnym.

W marcu 1783 roku otrzymał probostwo w Liwie, co przyniosło mu tytuł infułata. Niedługo potem zyskał również godność kanonika kijowskiego. Podczas Sejmu Czteroletniego zaangażował się w komisję do spraw religijnych, pisząc mowy sejmowe dla biskupów Kaspra Cieciszowskiego i Macieja Garnysza. W 1791 roku, dzięki wsparciu biskupa chełmskiego Wojciecha Skarszewskiego, został audytorem kurii chełmskiej, a od 1794 pełnił rolę kanonika chełmskiego.

Zasłużył się także w czasach powstania kościuszkowskiego, pełniąc funkcję komisarza Komisji Porządkowej Księstwa Mazowieckiego. Od 1795 roku związany był z kapitułą warszawską, a dwa lata później z kapitułą wrocławską. W 1800 roku wycofał się z aktywnego życia kościelnego, osiadając w Kazimierzu Dolnym. W tym okresie związał się z rodziną Czartoryskich z Puław, dedykując Izabeli Czartoryskiej swoje dzieło "Świątynia Sybilli". Od 1803 do 1815 roku pełnił funkcję proboszcza w Powsinie, utrzymując jednak żywy kontakt z Warszawą i angażując się w działalność Towarzystwa Przyjaciół Nauk.

W dobie Księstwa Warszawskiego, jego kariera rozwijała się dalej — w 1806 roku został członkiem Izby Wojenno-Administracyjnej, a w 1808 wszedł do Rady Stanu. W 1810 mianowano go członkiem Sekcji Spraw Wewnętrznych i Obrządków Religijnych. W 1815 roku cesarz Aleksander I nadał mu godność biskupa krakowskiego oraz tytuł senatora Królestwa Polskiego. W 1827 wspiął się na szczyt hierarchii kościelnej, zostając arcybiskupem warszawskim i prymasem Królestwa Polskiego. 24 maja 1829 roku poprowadził ceremonię koronacyjną cara Mikołaja I na Zamku Królewskim w Warszawie. Zmarł w grudniu tego samego roku i został pochowany na Wawelu w Krakowie. Jego pogrzeb przerodził się w manifestację patriotyczną.

Woronicz pozostawił po sobie szereg znaczących dzieł literackich, w tym "Zjawienie Emilki", "Świątynię Sybilli" i "Hymn do Boga". Był także uznanym kaznodzieją, często porównywanym do wybitnego Piotra Skargi. Odznaczony Orderem Świętego Stanisława I klasy oraz w 1829 Orderem Orła Białego, zyskał powszechne uznanie za swoją działalność duchową i narodową.