Akademia Wampirów 1- Akademia wampirów

Cud miód, to mój reread i ale się dobrze bawiłam , uwielbiam relacje dziewczyn, wątki romantyczne sa w porządku. Kocham ten świat i pióro autorki. Lece juz z drugim tomem i ale mam z tego frajdę.

Z jednej strony ta książka jest odświeżającą odmianą od typowych młodzieżowych romansów paranormalnych. Główna bohaterka, Rose, zdecydowanie wyróżnia się na tle innych postaci tego gatunku. Styl pisania jest na szczęście wolny od niezręcznych sformułowań czy błędów – właściwie nie jest wcale taki zły.
Postacie drugoplanowe są całkiem dobrze zarysowane i mają wyraźnie zarysowane cechy. Niestety, tempo akcji na początku jest bardzo powolne i dopiero ostatnie 50 stron nabiera tempa. Mitologia świata przedstawionego jest złożona, miejscami zagmatwana i momentami po prostu absurdalna.
W książce występują Moroi – rasa słabych, ale obdarzonych magicznymi mocami wampirów – oraz ich opiekunowie, silniejsi fizycznie Dhampiri. Dhampiry mogą się rozmnażać tylko z Morojami, choć ci nie chcą się z nimi żenić, co oznacza, że dzieci są zawsze nieślubne. Co więcej, Dhampiry nie mogą mieć dzieci między sobą, więc większość mężczyzn tej rasy nigdy nie zostanie ojcami. A mimo to poświęcają całe życie, by chronić Morojów przed Strogojami – kolejną, bardziej brutalną odmianą wampirów, które polują na Morojów.

Z punktu widzenia logiki i natury – to wszystko się nie klei. Gdyby Dhampiry są naprawdę silniejsze, to zamiast być sługami Morojów, przejęliby nad nimi władzę. Bo kto by poświęcał całe życie tylko po to, by może kiedyś móc się rozmnożyć z kimś, kto cię i tak nie szanuje? To się po prostu nie trzyma kupy. Cały system społeczny tej książki wydaje się sztucznie wykreowany i nieopłacalny dla Dhampirów. Kobiety-opiekunki muszą porzucać dzieci albo zostawać „krwawymi dziwkami” – czyli osobami, które karmią Morojów swoją krwią, co w świecie książki uważane jest za coś obrzydliwego i haniebnego. Gdyby to ode mnie zależało, wolałabym przejąć władzę nad Morojami niż poświęcać się dla nich do końca życia. Wątek romantyczny też mnie zaskoczył. Przez większość książki uważałam go za dziwny, nieprzyjemny i pozbawiony chemii. Główna para wydawała się sztucznie dopasowana – bez żadnej iskry czy przekonującego powodu, by byli razem. Na szczęście końcówka trochę uratowała ten wątek dzięki decyzjom podjętym przez męskiego bohatera.
Podsumowując: Vampire Academy nie jest złą książką, zwłaszcza jeśli lubisz młodzieżowe romanse i historie rozgrywające się w szkole. Wątki szkolne – w tym nastoletnie konflikty i hierarchie – są tu bardzo wyraźne. Ale jeśli z ulgą opuściłeś liceum i nie chcesz do niego wracać, ta lektura może nie być dla ciebie.