A jeśli nigdy Cię nie zapomnę?

“A jeśli nigdy cię nie zapomnę?”

“Marzenia są dla tych, którzy śpią w łóżkach.”

[współpraca reklamowa @wydawnictwoalbatros]

„A jeśli nigdy cię nie zapomnę?” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Paige Toon i niestety… niezbyt udane. Być może zaczęłam od niewłaściwej książki, a może to motywy mnie zmyliły, ale oczekiwałam innej historii. Dojrzalszej i głębszej.

Z głównymi bohaterami nie potrafiłam się zżyć. Ellie i Ash wydawali mi się dziecinni i naiwni, przez co ani razu nie poczułam, że mam styczność z dorosłymi ludźmi.

Ellie i Ash…

Dwójka nieznajomych w podróży.
Trzy dni wspólnego odkrywania i zrozumienia.
A potem…

Sześć lat ciszy.
Bez kontaktu. Bez prób wyjaśnienia.

“Trzy dni, by się zakochać. Sześć lat, by spróbować zapomnieć i ułożyć sobie życie na nowo.”

I nagle, przy ponownym spotkaniu, ta cała cisza, bolące uczucia, zostają wymazane w ciągu jednej chwili… Brak komunikacji to największy problem tej historii. Motyw drugiej szansy zamiast poruszać, trzymać za nich kciuki i dopingować… budził frustrację. A uczucie Ellie i Asha? Wydawało się być oparte na zauroczeniu, ale nie na czymś trwałym. Zabrakło mi głębi, więzi, szczerych i dosadnych rozmów.

Natomiast! Ta książka ma również swoje plusy. Książkę czyta się szybko i lekko. Ma wakacyjny klimat, a opisy podróży i wątek ogrodnictwa były naprawdę dobrze przedstawione. Doceniam też fakt dobrego przedstawienia toksycznych relacji rodzinnych. Nieraz miałam ochotę wparować do tej historii i zrobić z nimi porządek.

Bieg historii - bez zaskoczeń.

I tak już podsumowując na sam koniec… Książka nie była zła. Była okrojona w tematach, które potrzebowały dobrego rozwinięcia. Ubolewam, że nie wywoła we mnie żadnych większych uczuć, bo liczyłam na historię, w której się zakocham. Być może przy kolejnej książce autorki moje odczucia będą dużo, dużo lepsze.