Zatracenie. Ewa i Adam. Tom 2

„Zatracenie” Katarzyny Bereniki Miszczuk ponownie zabiera nas w miejsce, gdzie natura ma własne tajemnice, a stare mury pamiętają więcej, niż powinny. Bieszczadzkie lasy nie są tu jedynie tłem — pulsują, obserwują i zdają się reagować na to, co dzieje się z bohaterami. Autorka z ogromną lekkością splata zwykłe, przyziemne problemy z czymś nieuchwytnym, co coraz mocniej wkracza w życie Ewy.

Remont pensjonatu staje się symbolem zmian, na które nie wszyscy są gotowi. Z jednej strony codzienny chaos i napięcie, z drugiej — budząca się magia i wydarzenia, które trudno racjonalnie wytłumaczyć. Bardzo podobało mi się to narastające poczucie zagrożenia: przepowiednia, zniknięcie mieszkańca, Noc Kupały… wszystko składa się w niepokojącą całość, od której trudno się oderwać.

Ewa jako bohaterka jest bliska czytelnikowi — szalona, zadziorna, pewna siebie, a jednocześnie zdeterminowana. Jej relacje z innymi postaciami, szczególnie z Adamem, dodają historii emocjonalnej głębi i równoważą mrok subtelną czułością. To książka, która nie straszy wprost, ale konsekwentnie buduje atmosferę napięcia i tajemnicy.

„Zatracenie” to opowieść o granicach — między racjonalnym a niewytłumaczalnym, przeszłością a teraźniejszością, bezpieczeństwem a ryzykiem. Jeśli lubicie historie, które wciągają klimatem i zostawiają z myślami jeszcze długo po odłożeniu książki, zdecydowanie warto po nią sięgnąć.