Zarządzanie publiczne w lokalnym sektorze kultury

W Polsce lokalny sektor kultury obejmuje tysiące instytucji takich jak teatry, muzea, domy kultury, galerie i biblioteki. Większość z nich prowadzona jest przez jednostki samorządu terytorialnego, z głównym naciskiem na duże ośrodki miejskie, które często stają się kulturalnymi centrami całych regionów. Książka koncentruje się na dwóch odmiennych modelach zarządzania tym sektorem: rynkowym oraz relacyjnym. Kluczowym tematem jest relacja między organizatorem reprezentowanym przez JST a dyrektorami instytucji kultury. Ta współpraca jest istotnym elementem lokalnej polityki kulturalnej.Autor analizuje wspomniane relacje w kontekście dwóch teorii: teorii agencji oraz teorii stewarda. Studia przypadków są oparte na wywiadach z wieloma przedstawicielami administracji samorządowej i niemal wszystkimi menedżerami kultury w wybranym mieście. Badania te przeprowadzono w Łodzi, która aktualnie dąży do umacniania swojej tożsamości jako miasta kultury i sztuki, starając się intensywnie integrować kulturę w rozwój miasta.Opinie środowiska menedżerów kultury wskazują na konieczność przemiany rynkowego modelu zarządzania, popularnego w kilku polskich miastach, na model oparty bardziej na współpracy i zaufaniu. Wnioski z badań mogą służyć jako wskazówki dla innych miast, które chcą efektywnie rozwijać swój lokalny sektor kultury.