Wojna Czerwonej Chmury 1866-1868

W trakcie wojny secesyjnej regularna armia amerykańska została przeniesiona ze stanowisk zachodnich, takich jak fort Laramie, na Wschód. Miejsce doświadczonych żołnierzy federalnych zajęli wtedy niezbyt dobrze przeszkoleni ochotnicy, którzy byli jednak chętni do walki z Indianami. W listopadzie 1864 roku doszło do niesprowokowanej masakry pokojowego obozu Południowych Czejenów i Arapahów pod przywództwem Czarnego Kotła, co zaostrzyło konflikt na preriach. Tereny wokół rzeki Powder, przez które niedawno poprowadzono Szlak Bozemana — pionierską trasę biegnącą przez dziewicze ziemie Indian na północ od słynnego Szlaku Oregońskiego, rozciągające się obecnie na terenie stanów Wyoming i Montana — były ostatnim bogatym obszarem łowieckim dla Siuksów Lakota, wspieranych przez Czejenów i Arapahów. Te plemiona były zdecydowane bronić swych ziem przed napływem białych. Wiosną 1866 roku rozpoczęła się pierwsza znacząca powojenna migracja na Zachód. Aby chronić podróżnych, rząd wyznaczył trasy zabezpieczane przez wojsko, w tym Szlak Bozemana, gdzie wzniesiono forty dla ochrony wędrowców. Obecność wojskowa wzbudziła gniew Indian, którzy postanowili zamknąć drogę przed białymi. W odpowiedzi na działania armii wojowniczo nastawieni Siuksowie Lakota, Czejenowie i Arapahowie zgromadzili się w obozie przywódcy plemienia Oglala, Czerwonej Chmury, inicjując konflikt, który przeszło do historii jako wojna Czerwonej Chmury.