Wojna Czerwonej Chmury 1866-1868

Podczas wojny secesyjnej amerykańskie oddziały regularne zostały przeniesione z fortu Laramie oraz innych placówek na zachodzie w kierunku wschodnim. W ich miejsce weszli ochotnicy, którzy choć gotowi do walki z Indianami, byli nieopierzeni i niedoświadczeni. W listopadzie 1864 roku doszło do brutalnej napaści na spokojny obóz Południowych Czejenów i Arapahów pod wodzą Czarnego Kotła, co zaogniło sytuację na preriach. W tym okresie region rzeki Powder, przez który biegł nowo wytyczony Szlak Bozemana przebiegający przez dziewicze ziemie Indian na północ od słynnego Szlaku Oregońskiego w obecnym Wyoming i Montanie, stanowił kluczowy obszar łowiecki Siuksów Lakota oraz ich sojuszników Czejenów i Arapahów. W obronie tych terenów byli oni zdecydowani na wszelkie działania, aby powstrzymać napór białych osadników. Wiosną 1866 roku rozpoczęła się pierwsza duża migracja ludności na Zachód po wojnie. Aby zapewnić bezpieczeństwo podróżującym, rząd zajął się ochroną strategicznych dróg, w tym Szlaku Bozemana, gdzie wzniesiono fortece dla bezpieczeństwa podróżnych. Obecność militarna na tej trasie rozwścieczyła Indian, którzy zdecydowali się na jej zamknięcie dla osadników. W odpowiedzi na te działania, wojownicy Siuksów Lakota, Czejenów i Arapahów zebrali się w obozie wodza Oglala, Czerwonej Chmury, co zapoczątkowało wojnę noszącą jego imię.