W ślinie wilka, w skrobaniu szponów. Panna Popielna. Tom 1

Pospiesz się, zanim Panna Popielna całkowicie mnie pochłonie. Kroczę krętymi schodami w głąb Wieży, a przede mną idzie Gosposia. Jej uśmiech nigdy nie schodzi z twarzy, a w dłoni dzierży lampę, która chroni nas przed ciemnością, próbując mnie pocieszyć, że w podziemnym labiryncie nie doświadczę niczego przerażającego. Od momentu, gdy obudziłam się na dnie studni na opustoszałej Wyspie, granica między realnością a mglistymi wizjami jest dla mnie coraz bardziej zamazana. Z tego powodu jedynie przyglądam się fragmentom tego nieznanego świata, pozwalając własnym myślom biec swobodnie. Boję się, że próba jego zrozumienia może doprowadzić mnie do szaleństwa. Najpierw natknęłam się na Chimerę. To groteskowe stworzenie, uwieszone za jeden ze swoich łbów, wydawało mi się tak potężne, że uznałam je za bóstwo. Następnie Wilk pozbawił mnie oka. Ta dziwna istota z pięknymi kłami potrafi warczeć, by za chwilę przemówić z mądrością, pozostawiając mnie w rozterce, czy widzę dzikie zwierzę, czy może rozumną postać. Gosposia macha na mnie ręką, oznajmiając: „Jesteśmy już blisko”. Schody dobiegają końca, a ja mam wrażenie, że w ciemnościach coś się porusza. Idealna książka dla miłośników ASMR.