W pierścieniu ognia. Igrzyska śmierci. Tom 2

2,5/5 ⭐️

WAR IS OVER

Jak ja tę książkę męczyłam… Przysięgam, gdyby nie to, że została podzielona na trzy części i gdyby druga z nich, w okolicach 130 strony nie pojawiła się zwiastując jakiś przełom, to poddałabym się, bo chciałam to już zrobić na etapie 100 strony, ale coś mnie powstrzymywało.

Nawet nie wiem jak określić, co w tej serii i piórze Collins mnie gryzie. Tak mi jakoś narracja nie pasuje. Fabuła jest tak w pewnym sensie dennie prowadzona, nużąco, niezachęcająco, że gdyby nie to, że znam motywy Igrzysk, przesłania jakie ta seria za sobą niesie, już dawno bym to rzuciła.

Więc w sumie w skrócie, jej popularność i fakt, że znałam sporo scen, wątków i postaci podbudowały moją silną wolę i postanowiłam kontynuować czytanie tej części. W moich oczach, jeśli złapałabym się tego w ciemno, nie mając głębszego pojęcia o niej wcześniej, czytalibyście właśnie, że ta książka jest dnfem, a „Igrzyska śmierci” jako całość nie warte większej uwagi… Więc może mainstreamowe lektury jednak mają jakieś plusy.

Generalnie to chyba nie lubię się za bardzo z Katniss? Ja sama nie wiem jakie emocje ona we mnie prowokuje, bo ani jej nie lubię, ani nienawidzę. Czasem zrobi coś fajnego, a czasem jej mentalność sprawia, że myślę sobie „wow faktycznie może za nią nie przepadam”.

Sam zamysł tej serii, wszelka organizacja jak działają głodowe igrzyska mają taki potencjał, że szczerze jestem zawiedziona wykonaniem. Motywy tutaj zawarte są jednymi z moich ulubionych, więc naprawdę ciężko mi bunty, rebelie i walki z władzą aż tak bezprecedensowo krytykować.

Za połową już się trochę polepszyło, po minięciu 200 strony, czy kapkę dalej, w końcu zaczęłam się wkręcać i śmiem twierdzić, że sama końcówka w porównaniu z resztą w jakichś 2% mnie nawet podekscytowała. Miało na to też wpływ przeczytanie przeze mnie przypadkiem ostatniego zdania w książce. Myślę że bez tego prawdopodobieństwo całkowitego przerwania czytania byłoby sporo większe.

Także tak… Podsumowując, chęć poznania Lucy Gray z „Ballady ptaków i węży” wygrała, bo chciałam już odpuścić kończenie pierwszych trzech części, ale skoro została mi tylko jedna, to już w nią polecę, żeby chociaż wyłapywać smaczki w Balladzie.

Ocena: 2,5/5 ⭐️ (i tak jestem zbyt hojna w tej ocenie)

Gdyby nie ta końcówka byłyby to tylko dwie gwiazdki.

Strasznie ciężko oceniać coś, gdy pierwsza połowa była okropna do czytania i jedyne co ratowało książkę to zakończenie i jej aura, którą sobie przez lata wytworzyłam w głowie…

Uznaję „W pierścieniu ognia” za całkiem dobry przykład klątwy drugiego tomu.

spojler z przyszłości: trzecia część jest jeszcze gorsza

Zdecydowanie bardziej mi się podobała niż pierwsza część, chociaż jeżeli ktoś łaknie igrzysk to jest ich o wiele więcej w "Igrzyskach śmierci" 😅

Książka zaczyna się kiedy jesteśmy w dwunastym dystrykcie i obserwujemy życie Katniss po tym, jak wraz z Peetą wracają do domu, jako zwycięzcy Igrzysk. Jednak powrót do normalności jest niemożliwy. Dodatkowo, podczas Tournee Zwycięzców zauważają objawy buntu. Rebelia wisi w powietrzu, a Katniss zaczyna domyślać się, że stała się jej symbolem. Jednak Kapitol jest siłą, która pokazuje dystryktom, po co miały być igrzyska.

Ten rok przypada na Ćwierćwiecze Poskromienia, podczas którego losowana jest forma tegorocznych igrzysk. Tym razem trybutami będą dotychczasowi zwycięzcy.

Rebelia wydaje się rozrastać na kolejne dystrykty, a ulubieńcy Kapitolu wracają na arenę.