Utrata Księstw Opolskiego i Raciborskiego przez Ludwikę Marię w r. 1666

Książka "Reprint" omawia burzliwe dzieje Śląska w kontekście politycznym XVII wieku, będącego jednym z kluczowych obszarów Europy w okresie wojny trzydziestoletniej. Śląsk, na skutek swojego strategicznego położenia nad Odrą, stał się miejscem wielu krwawych starć i przedmiotem tajnych negocjacji dyplomatycznych. Ta ziemia, podobnie jak Alzacja i Lotaryngia nad Renem, była istotnym punktem dla ogólnoeuropejskiej polityki. Zrozumienie znaczenia Śląska na arenie międzynarodowej zyskało na znaczeniu dopiero w czasie wojny trzydziestoletniej, choć jego strategiczna rola była podświadomie uznawana już wcześniej. Władcy tacy jak Kazimierz Wielki i Władysław IV próbowali rozwiązać kwestię śląską, ale natrafili na wiele przeszkód. Śląsk miał także kluczowe znaczenie dla cesarzy rzymskich narodu niemieckiego, którzy, kontrolując tę ziemię, utrzymywali swoją władzę nad Rzeszą i dążyli do Bałtyku. Konflikty o Śląsk toczyły się przez wiele stuleci, a chociaż Habsburgowie starali się go nie oddać, to ostateczne zmiany terytorialne zapoczątkowane przez Fryderyka II i zakończone przez Bismarcka ukształtowały nową mapę polityczną Europy. Szczególnie istotny był Górny Śląsk, zwłaszcza obszary Opolszczyzny i Raciborszczyzny.