ta rozhuśtana na grozie wesołość. Allegro ma non troppo

Allegro ma non troppo to muzyczna formuła, którą Wisława Szymborska traktuje dosłownie: „wesoło, ale nie za bardzo”. Oddaje to kwintesencję jej twórczości, przypominając o jej charakterystycznym sposobie łączenia „zachwytu i rozpaczy”. Ten jedyny włoski tytuł w dorobku poetki zyskał szczególną popularność we Włoszech, gdzie jej przewrotna radość przerodziła się z czasem niemal w kult. W związku z tym zrodził się pomysł, by za pośrednictwem wybranych włoskich artystów i myślicieli — reżyserów filmowych i teatralnych, muzyków, aktorek, pisarzy, a także dwojga polonistów-komparatystów — przedstawić polskim czytelnikom nieco inne, "obce" spojrzenie na jej dzieła. Celem jest odkrycie interesujących aspektów własnej kultury poprzez perspektywę Innego, zgodnie z duchem samej Szymborskiej, która nieustannie poszukiwała nowych punktów widzenia i świeżego spojrzenia na znane zjawiska świata.