Siedemdziesiąt siedem

Wiersze Sommera to przykład poezji, która koncentruje się na uważności i języku potrafiącym tworzyć zdania. Ukazuje subtelne drżenie ciała i zmieniający się, choć trwały świat w formie muzycznych zdarzeń i obrazów. Przestrzeń nabiera życia, a czas łączy się z miejscem, jak podczas powrotu do starego kiosku, rozmowy z matką czy spaceru z synem. W tym świecie serce nieustannie bada rzeczywistość, a język – pełen życia i precyzyjny – odkrywa sens tego, co istnieje oraz tego, co mogło wydawać się minione. Poszukując poezji, która nie eksponuje siebie, ale pozostawia trwały ślad, natrafi się na tę właśnie książkę.