Reguła z podziałem na każdy dzień roku

W klasztorach benedyktyńskich obowiązuje zasada, że nieaktywnie spędzany czas stanowi zagrożenie dla rozwoju duchowego. Dlatego zakonnikom wyznacza się konkretne godziny zarówno na prace fizyczne, jak i na lekturę duchową. Zwyczajem pielęgnowanym w każdej z takich wspólnot jest czytanie książek podczas posiłków. Każdego tygodnia ktoś ma za zadanie czytać wybraną lekturę dla wspólnoty, a po posiłku rozważany jest fragment Reguły św. Benedykta zgodny z harmonogramem dnia. Taką praktykę stosują również goście oraz oblaci przebywający w opactwie, dzieląc lekturę Reguły na konkretne dni roku. Książka, którą postanowiono opublikować, zawiera Regułę św. Benedykta w podziale inspirowanym praktykami z Opactwa Benedyktynów w Tyńcu. Wydano ją w formacie pasującym do wcześniejszych tytułów, takich jak Psałterz tyniecki oraz Modlitewnik benedyktyński. Poleca się także książkę Szymona Hiżyckiego OSB Minuta ze św. Benedyktem, w której omówiono Regułę za pomocą krótkich komentarzy, zgodnie z opisywaną wcześniej metodą. Prorok przypomina nam, byśmy uważali na nasze słowa: „Będę pilnował dróg moich, abym nie zgrzeszył językiem…” (Ps 38,2-3 Wlg). Z tego cytatu wynika, że czasem należy ograniczyć nawet dobre rozmowy, by skupić się na ciszy. Wyrażanie się o złych rzeczach powinno być zdecydowanie unikanie, z obawy przed grzechem. Milczenie jest bowiem tak cenne, że uczniom, nawet wtedy gdy rozmowa mogłaby być budująca, rzadko się na nią pozwala. Jak mówi pisma: „Nie unikniesz grzechu w gadulstwie” (Prz 10,19), a także „Życie i śmierć jest w mocy języka” (Prz 18,21). Nauczyciel powinien prowadzić dialog i nauczać, a uczeń pozostawić miejsce na słuchanie. Prosząc przełożonego o coś, należy zachować pokorę i szacunek. Nigdy nie umożliwiamy niestosownych żartów czy płytkich pogawędek wywołujących śmiech; takie zachowanie jest nieakceptowalne w każdej sytuacji. Uczniom nie wolno brać udziału w takiej formie rozmów, jak to zostało opisane w Regule św. Benedykta (RB 6).