Pożegnanie z Afryką

Karen Blixen zarządzała plantacją kawy na wzgórzach Ngong w Kenii w okresie międzywojennym. W swoim pamiętniku z pasją opisuje czas i miejsce, w którym żyła. Można odnieść wrażenie, że ta książka to wyznanie miłości Blixen do Afryki — do jej farmy, relacji, które nawiązała zarówno z rdzenną ludnością, jak i z Europejczykami, do kenijskiego stylu życia i zachwycających krajobrazów. Ale ja potrzebuję akcji. Potrzebuję, by narratorka pamiętnika przechodziła sprawnie od jednego punktu do drugiego, bo inaczej się nudzę. Choć fascynuje mnie afrykańska codzienność lat 20. XX wieku, ten pamiętnik czytało mi się powoli. Gdy Blixen opisywała zwyczajne życie na swojej farmie, jej styl sprawiał, że niemal zasypiałam; ale kiedy pojawiał się samochód jadący do tętniącego życiem Nairobi, kiedy rdzenni mieszkańcy urządzali taneczne święto albo bohaterowie wyruszali na safari — moje zainteresowanie natychmiast rosło. Oto różnica między przeszłością a współczesnością.
Muszę jednak oddać Blixen zasłużony podziw za to, że przez niemal dziesięć lat samodzielnie prowadziła farmę, mając u boku nieodpowiedzialnego męża, w czasach, gdy kobiety były postrzegane głównie jako własność swoich mężów. Była szanowana przez rdzennych mieszkańców i miała dobre relacje z urzędnikami w Nairobi. Traktowała lud Kikuyu i Masajów z godnością, a oni w zamian prosili ją o pośrednictwo w sprawach urzędowych. Dzięki pozycji Blixen w społeczeństwie kenijskim i somalijskim, Pożegnanie z Afryką wciąż znajduje uznanie w kręgach feministycznych. Krytycy chwalą jej ducha przygody i charakter w czasach, które już minęły. Dlatego postanowiłam doczytać książkę do końca i dać jej szansę.
Chociaż poczułam klimat Kenii sprzed dziewięćdziesięciu lat, styl był zbyt powolny, bym mogła zaliczyć Pożegnanie z Afryką do ulubionych klasyków. Tematyka czyni ją jednak wartą lektury i mimo wszystko zachęcam do sięgnięcia po nią w leniwy dzień — krajobrazy opisane w książce naprawdę zapierają dech. Pożegnanie z Afryką idealnie pasuje do pola „klasyk, który odkładałam” na mojej karcie bingo, bo to jedna z tych książek, które chciałam porzucić wiele razy, a jednak wytrwałam do końca pobytu Blixen na afrykańskiej ziemi. Warto przeczytać, choć nie do końca w moim guście.