Powstanie i wczesna historia ubezpieczeń w tym umowy pożyczki morskiej

W czasach babilońskich kupcy musieli zmagać się z różnymi zagrożeniami, które im towarzyszyły w trakcie handlu. Jednym z najbardziej niebezpiecznych wyzwań było ryzyko rabunku, a ochrona przed tym niebezpieczeństwem była powszechnie stosowana. Natomiast inne zagrożenia, takie jak niekorzystne warunki pogodowe, nie były objęte zabezpieczeniem. Wynikało to z faktu, że handel w tamtym okresie odbywał się głównie drogą lądową, a przewożenie towarów odbywało się w karawanach, często pod osobistym nadzorem kupca. Wypadki karawan były rzadkością i zwykle skutkowały jedynie częściowymi stratami.Kontrakty zawierane w celach handlowych w epoce babilońskiej miały wiele cech wspólnych z kontraktami bodmerii. Dotyczyły one często rzeczywistych pożyczek i uwzględniały podział zysków ponad ustalone minimum. Pieniądze lub towary były zarządzane przez pożyczkobiorcę, a on sam nie ponosił odpowiedzialności za długi w przypadkach określonych w umowie. Wysokie oprocentowanie, przewyższające to standardowe dla zwykłych pożyczek, było charakterystyczną cechą takich układów.Kodeks Hammurabiego, datowany na około 2250 rok p.n.e., świadczy o istnieniu takich babilońskich przepisów dotyczących pożyczek na cele handlowe, które wykazywały wiele podobieństw do późniejszych umów bodmerii. Ochrona przed niektórymi rodzajami ryzyka była wtedy kluczowa dla funkcjonowania handlu i zapewniała kupcom większą stabilność w obliczu nieprzewidywalnych zagrożeń.