Pokryzysowa Europa. Dylematy Unii Europejskiej

W ostatnich latach Unia Europejska zmagała się z dwoma głównymi kryzysami, które w istotny sposób wpłynęły na rosnące społeczne niezadowolenie wobec postępującej integracji kontynentu. Pierwszy z nich to kryzys strefy euro, który rozpoczął się po 2010 roku, a drugi to kryzys migracyjny z 2015 roku. Moja książka koncentruje się na analizie tych wydarzeń, z naciskiem na metody stosowane przez elity europejskie, w szczególności niemieckie, w celu ich rozwiązania. Twierdzę, że podejmowane działania były często nieskuteczne i prowadziły do ogromnych kosztów społecznych i politycznych związanych z procesem integracji europejskiej.Analiza wskazuje, że jedną z głównych przeszkód była nieadekwatna diagnoza przyczyn tych kryzysów, co z kolei prowadziło do wyboru nieodpowiednich narzędzi naprawczych. Narzędzia te zamiast eliminować problem, często przynosiły więcej negatywnych skutków ubocznych. W przypadkach, gdy diagnoza była lepsza, brakowało jednak politycznej woli do wprowadzenia koniecznych, śmiałych reform. Zdarzało się również, że na pierwszy plan wysuwały się interesy poszczególnych państw, pozostawiając na boku wspólną odpowiedzialność za projekt europejski.Solidarność, choć często odwoływano się do niej w czasie kryzysów, była używana jako narzędzie polityczne lub sposób narzucenia centralnej polityki, a nie jako rzeczywista wartość wpajaną w poszczególnych krajach dla dobra wspólnego Unii. W roku 2018, mimo że sytuacja wydawała się być opanowana, problemy nie zostały rozwiązane w sposób systemowy. Istnieje więc ryzyko, że kryzysy te mogą powrócić, a UE może nie być wystarczająco przygotowana na nowe wyzwania.