Poetyka doświadczenia duchowego

Książka Antoniny Lubaszewskiej nie jest jedynie pozycją teoretycznoliteracką, lecz także zanurza się w zagadnieniach poetyki i teorii działania, analizowanych przez pryzmat antropologii oraz filozofii. Autorka sięga do semiotyczno-historycznych koncepcji, które badają kulturową semiozę symboli, mitów, obrazów i wyobrażeń, co znajduje swoje korzenie u takich myślicieli jak Leo Spitzer i Kenneth Burke, a współcześnie rozwija się w ramach francuskiej i anglosaskiej antropologii. Centralnym punktem książki jest dialog, prowadzony na bazie głębokiego emocjonalnego zaangażowania odbiorcy z dziełem sztuki. To bliskie, niemalże religijne poszanowanie dzieła pozwala na twórczą empatię, ułatwiającą kontakt z innymi. Struktura książki oparta jest na idei ekfrazy, rozumianej jako sposób nawiązywania relacji poprzez sztukę, co prowadzi do świadomego zrozumienia całego procesu twórczego. Dzięki przejrzystości, mądrości i emocjonalnej głębi, książka ta ma potencjał, by zyskać uznanie szerokiego grona czytelników. Antonina Lubaszewska odkrywa zasady antropologii tekstu, które łączą naszą tożsamość z dziedzictwem przeszłości, uczynionym przez tych, którzy już nas opuścili. Tekst unika zbędnej retoryki i skomplikowanego języka, dzięki czemu prezentowane idee stają się dostępne dla każdego zainteresowanego kulturą i literaturą.