Pieśni starej kobiety - Maria Kuniak

Ktoś podróżuje po wiejskiej dróżce, jeszcze przez chwilę widząc świat takim, jakim zawsze był, lecz stopniowo dostrzegając zmieniające się otoczenie. Te zmiany, choć na początku delikatne, stają się coraz bardziej wyraźne i oczywiste. Granica pomiędzy obserwatorem a obserwowanym zaczyna się zacierać, łącząc wszystkie elementy w jedną całość. Drzewa zaczynają szeptać, zwierzęta przekazują swoje myśli, a zmysły otwierają się na nowe i nieznane wymiary.Ukryte góry Helikonu, w których rezydują muzy, powoli wyłaniają się z mgieł i zapomnienia. Tam rodzi się poezja, inspirowana ideami pitagorejczyków, gdzie liczby są jej esencją. W swoim emocjonalnym wyrazie poezja ta zachowuje nawiązania do tradycji prorockiej.Zmęczona dusza, zraniona przez życie, zaczyna spoglądać na swoje ziemskie doświadczenia i pozwala, aby Ziemia, Słońce i wszystkie stworzenia przemówiły do niej. Duch Święty, z głęboką troską, dzieli się swoimi myślami, podobnie jak Bóg, dbający o losy swoich dzieci. Anioły na kartach tej poezji pełnią swoje role, przywracając utracone połączenie pomiędzy Niebem a Ziemią. Dla wielu, słowa tej poezji mogą stać się duchowym wsparciem.