Otium cum dignitate, czyli o godziwym spędzaniu czasu wolnego. Szkice z historii idei

Inspirując się ideami Simmla, określam czas wolny jako taki, z którego jednostka nie musi tłumaczyć się społeczeństwu. Używam łacińskiego terminu "otium", aby odróżnić go od czasu wolnego podlegającego społecznej ocenie. Jest to podobne do kieszonkowego, które dzieci mogą wydać na dowolne rzeczy, z wyjątkiem zakazanych używek jak alkohol czy papierosy. Nie muszą się tłumaczyć z tego, na co wydają swoje środki. Dignitas, według Cycerona, to coś więcej niż hobby. Otium zmienia się z czasu poświęconego na wolne chwile w czas, który nabiera głębszego znaczenia dla osobistej tożsamości. Dla wielu osób ta działalność staje się kluczowym elementem ich życia. Zyskując uznanie społeczne, daje podstawy do dumy zgodnie z etyką Arystotelesa. Jeśli nie znajduje aprobaty społecznej, przynajmniej wpisuje się w indywidualne filozofie życiowe. W odróżnieniu od negotium, które jest codziennym obowiązkiem, otium charakteryzuje się refleksyjnością i świadomym podejściem do wartości czasu. Można stwierdzić, że oto powstaje elita społeczeństwa, lecz elita subtelna i prawie niewidoczna. Brak obiektywnych wskaźników uniemożliwia socjologii akademickiej ocenę jakości czasu wolnego, ale zaangażowana socjologia czy krytyka społeczna mogą uznać czas niewypełniony sensowną aktywnością za zmarnowany.