Opowieści fantastyczne

Fiodor Dostojewski, znany jako autor „Zbrodni i kary”, zaskakuje niejednokrotnie jako twórca opowieści o znamionach fantastyki. Chociaż powszechnie kojarzony jest z realizmem, a nawet naturalizmem, jego dzieła oferują znacznie więcej niż jedynie precyzyjne opisy rzeczywistości. Miasta, budynki, klatki schodowe z dokładną liczbą stopni, wnętrza mieszkań — wszystkie te elementy oddane są z niezwykłą skrupulatnością. Zarówno detale takie jak tapety czy obrazy przedstawiające ptaki, jak i sceny z życia rodzinnego i towarzyskiego, charakteryzują się autentycznością, przynosząc na myśl ludzi z krwi i kości, pełnych emocji i pasji. Pomimo tego głębokiego zanurzenia w realizmie, Dostojewski potrafił wpleść w swoje opowieści coś, co on sam nazywał „nierzeczywistością rzeczywistości”. W wielkich powieściach, takich jak „Zbrodnia i kara”, „Idiota”, „Biesy”, „Młodzik” czy „Bracia Karamazow”, rzeczywistość jest przedstawiona z niezwykłą autentycznością. Wszystko, co się dzieje, pozostaje zgodne ze zdrowym rozsądkiem i zmysłowym doświadczeniem, a jednak bywa często postrzegane jako iluzoryczne, niczym śnione wizje. Z tego powodu można powiedzieć, że choć Dostojewski wybiera realizm jako metodę twórczą, jego dusza nosi w sobie pierwiastek fantasty.