Ograniczanie konfliktów w Nigerii i Indonezji

Ta publikacja analizuje sposoby łagodzenia konfliktów między różnymi segmentami społecznymi, takimi jak grupy etniczne i wspólnoty religijne, których członkostwo opiera się na czynnikach askryptywnych i kulturowych, oraz ich relacje z centralnymi władzami w Nigerii i Indonezji. Oba kraje charakteryzują się burzliwymi historiami niepodległościowymi, zróżnicowanymi społecznościami pod względem etnicznym i religijnym, znaczącymi gospodarkami oraz bogatymi zasobami surowców energetycznych. Przewidywania licznych analiz wskazują, że wkrótce dołączą do grona najistotniejszych państw na świecie.Nigeria i Indonezja wdrożyły systemy polityczne oparte na zasadzie współrządzenia (power-sharing), które za pomocą specyficznych formalnych i nieformalnych mechanizmów umożliwiają udział w zarządzaniu elitom politycznym reprezentującym różne grupy etniczne i religijne. Instytucje współrządzenia mają na celu promowanie pokoju i stabilności politycznej.Autor badań, które stały się podstawą tej książki, przeprowadził identyfikację, wyjaśnienie oraz analizę kluczowych modeli współrządzenia, zwracając uwagę na to, że w Nigerii i Indonezji funkcjonują instytucje dwóch głównych typów power-sharing: konsocjonalizmu i centrypetalizmu. Badania dowodzą, że wspólne rządy różnych segmentów społecznych w tych krajach przybierają formę hybrydową, co stanowi rozbudowanie empirycznej teorii power-sharing. Klasycy tej teorii, Arend Lijphart i Donald L. Horowitz, nie przewidywali możliwości współistnienia obu modeli w jednym systemie politycznym. Niemniej jednak doświadczenia Nigerii i Indonezji sugerują, że połączenie instytucji centrypetalnych i konsocjonalnych przyczynia się do redukcji konfliktów.