Nowe historie 2. Wymowa faktów

Drugi tom z serii "Nowe Historie" stanowi pogłębioną analizę pojęcia faktu w kontekście historycznoteatralnym, jak i w samej sferze teatru, który traktowany jest zarówno jako forma sztuki, jak i praktyka społeczna. Edward Carr, w swojej kontrowersyjnej opinii, przeciwstawiał się tradycyjnemu, pozytywistycznemu podejściu do historii, które postrzegało ją jako zbiór niezależnych faktów. Zwracał uwagę na to, że historia jest nie tyle zestawem niepodważalnych prawd, co raczej twardym rdzeniem interpretacyjnym pośród dyskursywnych faktów, co do dziś nie traci na aktualności. Choć historycy od dawna byli świadomi złożoności poznania historycznego, często jednak pragnęli ugruntować swoje tezy na konkretnych, niewzruszonych faktach, co współczesna humanistyka zaczęła coraz bardziej kwestionować.

Niniejszy tom bada ten temat jako kontynuację dyskusji, a jego zawartość stanowi owoc drugiej konferencji z cyklu "Nowe historie", zorganizowanej przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego we współpracy z Katedrą Dramatu UJ w dniach 15-16 listopada 2010 roku. Uczestnicy konferencji skupili się na analizie faktów w dyskursie historycznoteatralnym i w kontekście funkcjonowania teatru jako złożonej praktyki kulturowej. Rozważano różnorodne kwestie, od tego, co można uznać za fakt historycznoteatralny, takie jak premiera, spektakl czy incydent podczas występu, aż po trudności związane z rzeczywistością teatralną w zachodnim kontekście, która często bazuje na ustalonej fikcji. Historia teatru okazuje się więc fascynującym polem do praktycznych rozważań nad istotą faktu, szczególnie gdy pojawiają się pytania dotyczące związku faktów z dokumentacją i narracją w kontekście konkretnych przypadków.