Nieoswojone ptaki

Kiedy Jan Stanker, młody malarz, spotkał Tolę w sąsiedztwie posiadłości należącej do rodziny jego przyjaciela, wydawało się, że ich związek będzie spełnieniem artystycznych i emocjonalnych pragnień. W otoczeniu kwitnącej przyrody, zafascynowani sobą, zdawali się wieść idylliczne życie, nie myśląc o prozaicznych wyzwaniach codzienności. Jednakże, po przeprowadzce do Warszawy, ich sytuacja diametralnie się zmieniła. Pozbawieni środków do życia, z małym dzieckiem na utrzymaniu, zaczęli dostrzegać ciemniejsze strony swojej sytuacji. Stanker, sfrustrowany ograniczeniami swojej twórczości, zaczął obwiniać Tolę za ich trudności. Mimo że czuła się nieszczęśliwa, Tola nie mogła odejść, związana ówczesnymi normami moralnymi. Dopiero po rozstaniu z mężem odkryła wewnętrzną siłę i dzięki wsparciu życzliwych ludzi zdołała zadbać o siebie i córkę, jednocześnie pomagając innym. W tamtych czasach jednak, formalne zakończenie małżeństwa było prawie niemożliwe.