Modlitwa Jezusowa - bardzo krótkie wprowadzenie

Jeden z czołowych współczesnych psychiatrów wprowadza tematykę swojej książki, zadając kontrowersyjne pytanie: "Czy możemy nauczyć dzieci modlitwy w świecie, gdzie Bóg jest uznawany za martwego?" Następnie stawia kolejne pytanie: "A co jeśli zaniechamy tej nauki, pozostawiając im świat z pustym niebem? Czy w takim świecie można w ogóle żyć?". Wyrażane przez niego przemyślenia podkreślają istotność modlitwy, chociaż podejście autora wydaje się traktować istnienie Boga jako kwestię praktyczną, a nie obiektywną prawdę. Modlitwa, w ujęciu Ewagriusza z Pontu, to głęboki kontakt umysłu, czyli całej ludzkiej istoty, z Bogiem. Polski tłumacz oddaje to jako "obcowanie", choć bardziej pasuje opisowe wyrażenie: pełne ufności przebywanie z kimś. W gruncie rzeczy chodzi o stworzenie głębokiej więzi i otwarcie się przed Bogiem. Pytanie brzmi: jak osiągnąć taką bliskość, zwłaszcza gdy codzienne modlitwy często stają się rutynowe i pozbawione życia? Jak sprawić, by dawne praktyki duchowe znów zakwitły? Starożytni mnisi wskazywali drogę do ożywionej modlitwy w praktyce przywoływania Imienia Jezus, znanej jako modlitwa Jezusowa. Polega ona na regularnym powtarzaniu pełnej pokory formuły modlitewnej, na przykład: "Panie Jezu Chryste, Synu Boga żywego, zmiłuj się nade mną, grzesznikiem". Oprócz systematyczności tej praktyki, ważne jest unikanie grzechu, zwłaszcza gniewu i nienawiści, oraz uczestnictwo w sakramentach. Te elementy mają na celu złożenie jednego, spójnego hołdu Bogu, co dawni pisarze nazwaliby "ciągłym chodzeniem w Bożej obecności". W centrum tego procesu jest właśnie przyzywanie Imienia Jezus. Konsekwentne praktykowanie modlitwy Jezusowej prowadzi do głębokiej modlitwy serca. Ale co oznacza to pojęcie? Serce symbolizuje esencję człowieka, jego pełnię, i wpływa na jego tożsamość. Współczesny język polski ma trudności z odnalezieniem odpowiedniego synonimu – może to byłoby istnienie lub człowieczeństwo? Jeden z pisarzy stwierdza: serce jest nie tylko centrum świadomości, ale również tego, co ukryte, nie tylko duszy, ale i umysłu, ciała i tego, co niezrozumiałe – jest absolutnym centrum całego bytu.