Kultura jako źródło cierpień

Sigmund Freud (1856-1939) to jedna z kluczowych postaci, które ukształtowały myśl europejskiego XX wieku. Jego innowacyjna psychoanaliza często służyła mu jako narzędzie do rozważań nad kulturą i religią. W tym zbiorze znajdziemy dwa wyjątkowe eseje Freuda: "Dyskomfort w kulturze" z 1930 roku oraz "Przyszłość pewnego złudzenia" z 1927 roku. W swoich pracach Freud analizuje, jak kultura, ze swojej natury, stara się jednoczyć ludzi, co osiąga poprzez represję i tłumienie indywidualności, narzucając ogólne normy. Proces ten bazuje na walce między popędem miłości a popędem śmierci, jak również agresją. Mimo swojej opresyjności, kultura w istocie prowadzi walkę w obronie człowieka. Religia, jako część kultury, posługuje się złudzeniami do osiągania swoich celów i pod względem psychiatrycznym może być uznana za formę "nerwicy natręctw". Mimo że współczesny ateista czy krytyk kultury może uznać te spostrzeżenia za oczywiste, Freud nie ogranicza się do samej krytyki. W przeciwieństwie do późniejszych kontrkulturowych radykałów, nie nawołuje do odrzucenia kultury. Postuluje natomiast, byśmy zdemaskowali złudzenia i złagodzili kulturowe represje, zachęcając do duchowej pracy nad tą sferą. Ostatecznie, według Freuda, kultura jest nieodzowna, zważywszy na brutalność natury, a my nie mamy wyboru, musimy być kulturalni.