Klucze od echa. Osobność. Wiersze

Norwid nie aspirował do roli wieszcza. Jego wizja poezji i rola poety były inne od przyjętych ówcześnie norm. Stworzył unikalny styl wypowiedzi poetyckiej, co z góry skazało go na pewną izolację. Jednak jego odosobnienie nie powinno być mylone z samotnością – nie jest samotny ten, kto dąży do zrozumienia swoich czasów i społeczeństwa, w których żyje. Jak ująć ten cel? Poeta to ten, kto patrzy głębiej i dalej; głębsze spojrzenie czyni go sędzią, a dalsze – kreatorem narodowej wyobraźni. Działania poety są subtelne i długofalowe. Norwid pisał z myślą o przyszłych pokoleniach, takich jak my. Zamiast przewodzić, wolał zanurzyć się w refleksji nad kulturą polską, wymagając od innych podobnej refleksji. Każde pokolenie jest dla niego próbą, testem zdolności do głębszego pojmowania. Posiadał klucze do Echa, a jego indywidualna myśl nawołuje do dialogu i konfrontacji. Obecna książka jest jedną z takich prób zrozumienia. Mimo że czasami go czytamy i śpiewamy, powinniśmy przede wszystkim myśleć Norwidem.