Józef Feldman (1899-1946)

Józef Feldman (1899-1946) był cenionym historykiem, specjalizującym się w nowożytności i historii najnowszej, a także profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był synem znanego krytyka literackiego i publicysty Wilhelma Feldmana oraz tłumaczki Marii z domu Kleinman. Doktorat uzyskał pod opieką Władysława Konopczyńskiego. W trakcie II wojny światowej ukrywał się przed niemieckim okupantem pod nazwiskiem Józef Sokołowski ze względu na swoje żydowskie pochodzenie. Feldman napisał wiele znaczących książek dotyczących XVIII wieku, takich jak „Polska w dobie wielkiej wojny północnej 1704-1709” (1925) oraz „Polska a sprawa wschodnia 1709-1714” (1926). W 1935 roku opublikował pracę „Na przełomie stosunków polsko-francuskich 1774-1787. Vergennes wobec Polski”. W latach trzydziestych przeniósł swoje zainteresowania badawcze na relacje polsko-niemieckie w XIX wieku, osiągając największe uznanie za książkę „Bismarck a Polska” (1938). Jego prace dotyczące stosunków polsko-niemieckich pod zaborami były znane z sugestywnego języka i szerokiej podstawy źródłowej, choć brakowało w nich odniesień do materiałów pruskich, do których nie miał dostępu z powodów politycznych.