Jak świt poranka. Znamię lwa. Tom 3

„Znamię lwa” wydawało się kończyć wraz z drugą książką w trylogii pt. „Echo w ciemności”, jednak wraz z „Jak świt poranka” czytelnik ma okazję odkryć, że Francine Rivers ma jeszcze sporo do zaoferowania. Powieść rozpoczyna się od retrospekcji do czasów, gdy główna bohaterka, Hadassa, oczekuje na pożarcie przez lwy. W lochach kobieta inspiruje chrześcijan i barbarzyńców swoim nastawieniem, pieśniami i zaufaniem do Jezusa. Szczególnie jeden osobnik zostaje natchniony. Legendarny gladiator, Artretes, od 10 lat walczący na arenie, dowiaduje się od Hadassy, że jego jedyny syn żyje i przebywa u Jana Chrzciciela, który powierzył opiekę nad dzieckiem pewnej wdowie. Na tym kończy się historia Hadassy, poza kilkoma wzmiankami o jej potędze wiary. Następnie głównymi bohaterami stają się Atretes i Rispa, która opiekuje się jego synem Kalebem. Atretes jest również antagonistą w swojej barbarzyńskiej postaci, zdominowanej przez pychę i zarozumiałość. Potrzeba silnej woli Rispy, by przebić się przez jego upartą i surową osobowość. Atretes jest trochę jak Shrek, a wiadomo, że ogry mają warstwy :D Rispa odsłania co dobre w mężczyźnie.. Ich wspólna podróż prowadzi ich do nieprawdopodobnego powiernika, Teofila, rzymskiego centuriona, który odgrywa istotną rolę w Bożym planie. Przygoda wiedzie tych różnych towarzyszy na północ, gdzie pogańskie plemiona germańskie knują zemstę na Imperium Rzymskim. Ewangelia inspiruje bohaterów do "karmienia owiec" zgodnie z poleceniem zmartwychwstałego Jezusa. Bardziej niż słowa, głęboka wiara, zaufanie i posłuszeństwo Bogu kierują tymi, którzy nawracają się na nową drogę - chrześcijaństwo. To właśnie demonstracja tej wiary, zaufania i posłuszeństwa wypełnia karty „Jak świt poranka”. Pełna emocji i czułych momentów opowieść zachwyca odbiorców do samego końca. „Jak świt poranka” był prawdopodobnie moją ulubioną częścią trylogii. Mam słabość do romansów, a samą Rispę polubiłem bardziej niż Hadassę. Podobało mi się jak ustawiała Atretesa, a jej oddanie Bogu i dzielenie się Ewangelią były bardzo inspirujące. „Jak świt poranka” i cała trylogia „Znamię lwa” Francine Rivers we wspaniały spobób pokazują, jak żyć jako chrześcijanin.

„Znamię lwa” wydawało się kończyć wraz z drugą książką w trylogii pt. „Echo w ciemności”, jednak wraz z „Jak świt poranka” czytelnik ma okazję odkryć, że Francine Rivers ma jeszcze sporo do zaoferowania. Powieść rozpoczyna się od retrospekcji do czasów, gdy główna bohaterka, Hadassa, oczekuje na pożarcie przez lwy. W lochach kobieta inspiruje chrześcijan i barbarzyńców swoim nastawieniem, pieśniami i zaufaniem do Jezusa. Szczególnie jeden osobnik zostaje natchniony. Legendarny gladiator, Artretes, od 10 lat walczący na arenie, dowiaduje się od Hadassy, że jego jedyny syn żyje i przebywa u Jana Chrzciciela, który powierzył opiekę nad dzieckiem pewnej wdowie. Na tym kończy się historia Hadassy, poza kilkoma wzmiankami o jej potędze wiary. Następnie głównymi bohaterami stają się Atretes i Rispa, która opiekuje się jego synem Kalebem. Atretes jest również antagonistą w swojej barbarzyńskiej postaci, zdominowanej przez pychę i zarozumiałość. Potrzeba silnej woli Rispy, by przebić się przez jego upartą i surową osobowość. Atretes jest trochę jak Shrek, a wiadomo, że ogry mają warstwy :D Rispa odsłania co dobre w mężczyźnie.. Ich wspólna podróż prowadzi ich do nieprawdopodobnego powiernika, Teofila, rzymskiego centuriona, który odgrywa istotną rolę w Bożym planie. Przygoda wiedzie tych różnych towarzyszy na północ, gdzie pogańskie plemiona germańskie knują zemstę na Imperium Rzymskim. Ewangelia inspiruje bohaterów do "karmienia owiec" zgodnie z poleceniem zmartwychwstałego Jezusa. Bardziej niż słowa, głęboka wiara, zaufanie i posłuszeństwo Bogu kierują tymi, którzy nawracają się na nową drogę - chrześcijaństwo. To właśnie demonstracja tej wiary, zaufania i posłuszeństwa wypełnia karty „Jak świt poranka”. Pełna emocji i czułych momentów opowieść zachwyca odbiorców do samego końca. „Jak świt poranka” był prawdopodobnie moją ulubioną częścią trylogii. Mam słabość do romansów, a samą Rispę polubiłem bardziej niż Hadassę. Podobało mi się jak ustawiała Atretesa, a jej oddanie Bogu i dzielenie się Ewangelią były bardzo inspirujące. „Jak świt poranka” i cała trylogia „Znamię lwa” Francine Rivers we wspaniały spobób pokazują, jak żyć jako chrześcijanin.

Oj, rewelacja. Bardzo mi się podobało. „Jak świt poranka” szczegółowo opisuje życie Atretesa po odzyskaniu wolności z niewoli Rzymian. Szukając wdowy, która zaopiekowała się jego synem, spodziewał się, że kobieta po prostu go odda. Wkrótce jednak przekonał się, jak silna istnieje więź między matką a dzieckiem. Rivers stworzyła uroczy związek między nim a Rispą, która przez cały czas żarliwe modliła się o to, by jego serce zwróciło się ku Bogu. Po drodze napotkają wiele przeszkód i przeciwności, które wystawią na próbę ich wiarę i przekonania. Rivers nakreśliła wspaniały obraz tego, jak w pierwszym wieku funkcjonowało życie chrześcijan, pogan i Żydów. Bardzo podobało mi się, jak autorka przedstawiła wczesny Kościół. Czułem, że oprócz tego, że uwielbiam bohaterów, dowiedziałem się też wiele o gladiatorach i wczesnej medycynie. Historie miłosne między bohaterami (romantyczne, rodzinne i przyjacielskie) sprawiają, że chce się spędzać z nimi coraz więcej czasu! U podstaw tego wszystkiego leży historia miłości Boga do swoich dzieci. W „Jak świt poranka” było wiele momentów zapierających dech w piersiach, które sprawiały, że momentami czytałem tak szybko, jak tylko potrafiłem. Jestem przekonany, że za jakiś czas, gdy już pozapominam większość z fabuły, to z powrotem wrócę do całej trylogii.

Książka, jak i całe „Znamię lwa”, ukazuje cudowną łaskę i miłosierdzie Boga. To, czy jesteśmy bogaci czy biedni, wolni czy zniewoleni, nie powstrzymuje Jego miłosierdzia i przebaczenia. Podobało mi się, jak chrześcijanie trwali w wierze bez względu na to, co ich spotykało. Zdecydowanie jest to książka, którą trzeba przeczytać. Francine Rivers jest taką autorką, że kiedy kończysz jedną z jej książek, zawsze odchodzisz z większą wiarą, niż ta, z którą zaczynałeś/aś. Wiem, że to tylko fikcja, ale nie możemy zapominać, że Bóg wciąż czyni cuda. Nie możemy zapomnieć, że trzeba trwać w prawdzie, kiedy z każdej strony otaczają nas przeciwności. I nie możemy zapominać, że Bóg jest większy niż jakikolwiek wróg na świecie.

Oj, rewelacja. Bardzo mi się podobało. „Jak świt poranka” szczegółowo opisuje życie Atretesa po odzyskaniu wolności z niewoli Rzymian. Szukając wdowy, która zaopiekowała się jego synem, spodziewał się, że kobieta po prostu go odda. Wkrótce jednak przekonał się, jak silna istnieje więź między matką a dzieckiem. Rivers stworzyła uroczy związek między nim a Rispą, która przez cały czas żarliwe modliła się o to, by jego serce zwróciło się ku Bogu. Po drodze napotkają wiele przeszkód i przeciwności, które wystawią na próbę ich wiarę i przekonania. Rivers nakreśliła wspaniały obraz tego, jak w pierwszym wieku funkcjonowało życie chrześcijan, pogan i Żydów. Bardzo podobało mi się, jak autorka przedstawiła wczesny Kościół. Czułem, że oprócz tego, że uwielbiam bohaterów, dowiedziałem się też wiele o gladiatorach i wczesnej medycynie. Historie miłosne między bohaterami (romantyczne, rodzinne i przyjacielskie) sprawiają, że chce się spędzać z nimi coraz więcej czasu! U podstaw tego wszystkiego leży historia miłości Boga do swoich dzieci. W „Jak świt poranka” było wiele momentów zapierających dech w piersiach, które sprawiały, że momentami czytałem tak szybko, jak tylko potrafiłem. Jestem przekonany, że za jakiś czas, gdy już pozapominam większość z fabuły, to z powrotem wrócę do całej trylogii.

Książka, jak i całe „Znamię lwa”, ukazuje cudowną łaskę i miłosierdzie Boga. To, czy jesteśmy bogaci czy biedni, wolni czy zniewoleni, nie powstrzymuje Jego miłosierdzia i przebaczenia. Podobało mi się, jak chrześcijanie trwali w wierze bez względu na to, co ich spotykało. Zdecydowanie jest to książka, którą trzeba przeczytać. Francine Rivers jest taką autorką, że kiedy kończysz jedną z jej książek, zawsze odchodzisz z większą wiarą, niż ta, z którą zaczynałeś/aś. Wiem, że to tylko fikcja, ale nie możemy zapominać, że Bóg wciąż czyni cuda. Nie możemy zapomnieć, że trzeba trwać w prawdzie, kiedy z każdej strony otaczają nas przeciwności. I nie możemy zapominać, że Bóg jest większy niż jakikolwiek wróg na świecie.