Fantomowe ciało króla. Peryferyjne zmagania z nowoczesną formą

Książka stanowi odważną próbę spojrzenia na historię Polski z nowatorskiej perspektywy, łącząc różne teoretyczne podejścia, które dotychczas rzadko były stosowane w tym kontekście. Autor wykorzystuje teologię polityczną, psychoanalizę Lacanowską, teorię systemów-światów, studia postkolonialne, ontologię wydarzenia według Alaina Badiou oraz teorię hegemonii, aby uchwycić społeczno-kulturową tożsamość Polski. Koncepcja "fantomowego ciała króla" nawiązuje do idei "dwóch ciał króla" Ernsta Kantorowicza, co w sposób obrazowy przedstawia stan I Rzeczpospolitej, szczególnie od czasów Zygmunta II Augusta, gdzie brak wielu podstawowych elementów stał się charakterystycznym cieniem ciągnącym się przez całą historię Polski. Nie była ona wówczas w pełnym tego słowa znaczeniu państwem, lecz bardziej projekcją i iluzją. To historyczne "nieistnienie" wpływało na Polskę przez wieki, aż do czasów obecnych, ukazując problemy z nowoczesnością, które są kluczowym tematem książki. Prace Jana Sowy nie ograniczają się jednak wyłącznie do tradycyjnej analizy historycznej. Łączy on w oryginalny sposób myśli takich uczonych jak Wallerstein i Gombrowicz, Brzozowski i Lacan, Lefort i Anderson, czy Gramsci i Laclau z ideami staropolskich sarmatów, rzucając nowe światło na zagadkę, którą jest Polska. Jan Sowa, urodzony w 1976 roku, ma za sobą wielowątkowe wykształcenie zdobyte na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz na Uniwersytecie Paryż VIII w Saint-Denis. Jest doktorem socjologii i pracuje w Katedrze Kultury Współczesnej UJ. Sowa napisał około stu artykułów publikowanych w kraju i za granicą oraz jest autorem książek takich jak "Sezon w teatrze lalek i inne eseje" (2003) oraz "Ciesz się, późny wnuku. Kolonializm, globalizacja i demokracja radykalna" (2007).