Dziwne obrazki

Uketsu, twórca znany głównie w kręgach japońskiej grozy internetowej, po raz kolejny udowadnia, że subtelny lęk i głęboka niepewność potrafią być znacznie bardziej niepokojące niż najbardziej krwawe opisy zbrodni. Dziwne obrazki to mroczny kryminał z elementami psychologicznego horroru, który wciąga czytelnika od pierwszych stron i nie pozwala mu się uwolnić aż do samego końca – a może nawet dłużej.

Konstrukcja fabularna oparta jest na tytułowych obrazkach – pozornie niepowiązanych ze sobą rysunkach, z których każdy emanuje niepokojem, skrywa fragment opowieści i pozostawia po sobie ślad, jak zadrapanie, którego nie da się zagoić.

Czytelnik staje się śledczym – każdy obrazek to wskazówka, ale i zagadka. Autor wprowadza nas w labirynt, w którym nic nie jest jednoznaczne, a rozwiązanie tkwi nie w logice, lecz w emocjach, przeczuciach i lękach.

To lektura dla czytelników szukających czegoś więcej niż standardowej historii o mordercy i detektywie. Dziwne obrazki nie dają prostych odpowiedzi, za to zmuszają do myślenia, interpretowania i – co najważniejsze – odczuwania niepokoju na bardzo głębokim poziomie.

Uketsu stworzył dzieło nieoczywiste, które balansuje na granicy literatury gatunkowej i artystycznego eksperymentu. Dziwne obrazki są jak sny, których znaczenia nie potrafimy od razu zrozumieć, ale których nigdy nie zapomnimy. To książka, która zostawia ślad – jak cienie na ścianach z rysunku, który ktoś kiedyś wrzucił na bloga.

To była moja druga pozycja z literatury japońskiej i nie zawiodłam się! Pochłonęłam ją w niecałe dwa dni i zdecydowanie skuszę się na więcej tego typu książek. Szkoda tylko, że druga książka tego autora/ki „Strange Houses” nie została jeszcze wydana w Polsce, bo „Dziwne obrazki” wciągają swoją zwięzłością, rzeczowością, krótkimi rozdziałami które kartkuje się bardzo szybko. Oprócz tego każda nowa postać wprowadzona do fabuły okazuje się łączyć ze wszystkim w logiczną całość. Może w połowie zagadka kryminalna stała się nieco przewidywalna, ale to nie odebrało przyjemności z dalszego czytania. Polecam!

3,5/5
Pomysł na książkę jest unikatowy - tj. thriller, do którego rozwiązania dochodzimy odgadując tajemnicę obrazków pozostawionych przez bohaterów. Nigdy nie spotkałam się z tego typu realizacją, ani nawet koncepcją - od razu zdobyła ona moją uwagę. Uważam, że sama forma zyskuje na ocenie, podwyższając ją niezależnie od przebiegu historii.
Po skończeniu pierwszego rozdziału byłam skonsternowana - nie wiedziałam w jakim kierunku zmierza akcja oraz czy dalsze części będą ze sobą jakkolwiek powiązane. Na szczęście okazało się, że wszystkie wątki są ze sobą spójne. Myślę, że opowieść mogłaby być dużo prostsza w odbiorze, jednak została ona przedstawiona w chaotyczny sposób. Nie uznaję tego za wadę, a zabieg celowy jakim było stworzenie wielopoziomowego problemu fabularnego. Wydaje mi się, że autor dokonał tego poprzez wprowadzenie perspektywy różnych osób, ich doświadczeń oraz subiektywnej percepcji.
Gdyby wydarzenia były prostolinijne na pewno inaczej bym je postrzegała – nie są to najbardziej realistyczne losy, z przebijającym się jak zwykle absurdem.

Skuszona ciekawością weszłam do gry — i przepadłam. Bawiłam się świetnie, jednocześnie stale główkując. To była przednia zabawa, coś świeżego i nietuzinkowego. Książka napisana przystępnym językiem, z płynnymi przejściami między zagadkami, dzięki czemu czyta się ją lekko i z przyjemnością.
Znalazłam tu skrawek ciekawostek, a ponieważ to moje pierwsze spotkanie z literaturą japońską, tym bardziej jestem pozytywnie zaskoczona. Bawiłam się znakomicie i z pełnym przekonaniem będę polecać tę pozycję dalej. Dodatkowy plus za motyw związany z moją pracą zawodową — miła niespodzianka! 🤗