Dom luster

"Dom luster" Jayne Ann Krentz to kolejny interesujący kryminał z gorącym romansem. Prolog, nieco zagmatwany, ale dość intrygujący, natychmiast nadał kierunek opowieści, zanurzając czytelnika w głąb tajemnicy. Jak w większości tego typu książek, dopiero w miarę postępu fabuły wszystkie elementy zaczynają nabierać sensu i układać się w zgrabną całość.

Zagadka morderstwa miała swoje lepsze momenty oraz takie, które były (przynajmniej w moim odczuciu) dość nużące. Thomas Walker i Leonora Hutton bardziej udawali tutaj detektywów-amatorów, niż naprawdę stawiali czoła jakiejkolwiek groźnej i niebezpiecznej sytuacji. Ciekawe momenty były wynikiem odkrywania przez nich kolejnych faktów na temat nierozwiązanego morderstwa sprzed trzydziestu lat i łączenia go z ostatnimi podejrzanymi zgonami ich bliskich. Im więcej się dowiadywali, tym bardziej wzrastała stawka, a miasteczkiem wstrząsał dreszcz. Wing Cove, które było spokojną, uczelnianą społecznością, teraz stało się przystanią morderstw, handlu narkotykami i kolejnych podejrzanych zgonów. Thomas i Leonora podejrzewają, że ma to związek z tajemnicą, którą badają.

Przez całą opowieść panuje tutaj względny spokój, przynajmniej jeśli chodzi o dobro Thomasa i Leonory. Nie ma prawdziwego niebezpieczeństwa czy ataków na naszą dwójkę. Tak jest do samego końca, gdy cała akcja zostaje definitywnie zamknięta, a morderca jest zidentyfikowany i pokonany. Czytelnik nie ma wiele do pracy do wykonania w między czasie, pozostaje mu jedynie śledzenie Thomasa i Leonory. "Dom luster" byłby dla mnie znacznie lepszą książką, gdyby w międzyczasie było więcej akcji dotyczącej tajemnicy, a także więcej zwrotów akcji i emocji. Nie podobał mi się koniec, gdy cała tajemnica została wyjaśniona, łącząc fragmenty razem. Prawdopodobnie miało to wciągnąć czytelnika w zagadkę i rozwiać wszelkie wątpliwości, ale poczułam się niepotrzebnie i byłoby to bardziej satysfakcjonujące dla czytelników, gdyby sami mogli rozgryźć przynajmniej część tej sprawy.

Jeśli tajemnicy brakowało dramatu i emocji, było ich za to mnóstwo między Thomasem i Leonorą, których łączyła ogromna więź i zgodność. Oboje byli ostrożni w kwestii zobowiązań, ale także chętni, by spróbować jeszcze raz. Z obawy przed nieznanym mordercą, oboje zdeterminowani, by znaleźć sprawiedliwość i odpowiedzi, Thomas i Leonora zwracają się ku sobie. Każde z nich dostało swoją drugą szansę i okazało się, że była to najlepsza decyzja, jaką podjęli. Romans w "Dom luster" okazał się bardzo pociągający. Polecam tą książkę wszystkim fanom Jayne Ann Krentz.

"Dom luster" Jayne Ann Krentz zaczął się dla mnie trochę nudno i byłam przekonana, że będzie to jakaś paranormalny romans osadzony w kryminale, na który nie miałam ochoty, więc cieszę się, że okazało się być inaczej. Nie zawsze lubię kryminały, tajemnice i zagadki, ale Leonora, Thomas i Wrench byli tak sympatycznymi postaciami, że w końcu przepadłam w tej historii. Kiedy część poświęcona kryminalnej zagadce dobiegła końca i zostało jeszcze kilka rozdziałów do przeczytania, nie byłam pewna, czy rzeczywiście sprawa została rozwiązana i ostatnie rozdziały były zarezerwowane tylko dla romansu. Ale nie będę wam zdradzać, co się tam dzieje, bo to według mnie najlepsza część tej książki.

W pewnym sensie podobał mi się wątek związany z tajemnicą. Ciągle próbowałam domyślać się, kto jeszcze mógł być w to wszystko zamieszany i stworzyłam własne koncepcje, ale nie wpadłam na właściwą odpowiedź aż do momentu tuż przed tym, kiedy wszystko zostało rozwiązane. Całkiem spodobało mi się również zakończenie romansu. Uwielbiam Thomasa i Leonorę jako parę, a dodatkowo w treści pojawia się sympatyczny psi towarzysz, który sprawił, że nie raz się uśmiechnęłam podczas lektury. Fajny psiak zawsze sprawia, że historia jest lepsza.

Byłam trochę zdezorientowana w kwestii Deke'a i Cassie, drugiej pary, której romans obserwujemy w tej książce. Jeśli naprawdę zakochał się w niej to chyba próbowałby trochę bardziej jej się przypodobać i nie byłby w stosunku do niej aż tak oschły. To było urocze, że się zeszli, ale okoliczności nie do końca mi pasowały.

Pokochałam też całym sercem babcię Leonory i Herba. To był zabawny mały poboczny wątek w tej historii. Dodało to trochę lekkości, humoru i uroku. Samo myślenie o starszej osobie będącej autorką “rubryki Henrietty” i pomagającej dziewczynom z ich lasagna, szarlotką i wskazówkami dotyczącymi małej czarnej, aby mogły zdobyć wymarzonego mężczyznę było przezabawne. Uwielbiam tą uroczą, kochaną kobietę, jest świetną postacią drugoplanową.

Chociaż "Dom luster" Jayne Ann Krentz zaczął się powoli i z początku myślałam, że to jest romans paranormalny, byłam zadowolona, że chodziło tam o śledztwo, halucynogenne narkotyki i morderstwo. Historia o miłości i dodatkowe urocze postacie sprawiły, że książka jest świetnym romansem łatwym do polubienia. Ogólnie rzecz biorąc, "Dom luster" to miła historia. Podoba mi również bardzo styl pisania Jayne Ann Krentz. To była moja pierwsza przygoda z jakąkolwiek jej książka i najprawdopodobniej nie ostatnia.