Dna moczanowa. Współczesne podejście. W gabinecie lekarza specjalisty

Pod redakcją naukową prof. dr hab. Marii Majdan ukazał się pierwszy numer skierowany do specjalistów takich jak reumatolodzy, lekarze rodzinni, nefrolodzy, kardiolodzy oraz ortopedzi. Głównym tematem tego wydania jest dna moczanowa, postrzegana jako choroba ogólnoustrojowa, często związana z innymi dolegliwościami. W numerze zawarto szczegółowe omówienie dny moczanowej jako powszechnej artropatii zapalnej, jej diagnozy i zasad leczenia. Zwrócono uwagę na rosnącą częstość występowania tej choroby, która obecnie dotyczy około 4% populacji krajów wysoko rozwiniętych, a jej występowanie wzrasta wraz z wiekiem. Dna moczanowa oraz towarzysząca jej hiperurykemia stanowią istotny problem kliniczny we współczesnej medycynie, nie ograniczający się jedynie do reumatologii.Szczególną uwagę poświęcono zespołowi metabolicznemu, który stanowi poważne wyzwanie zdrowotne w najbogatszych państwach. Zespół ten charakteryzuje się współwystępowaniem takich zaburzeń jak otyłość brzuszna, upośledzona tolerancja glukozy, dyslipidemia czy nadciśnienie tętnicze, a nieodłącznym jego elementem jest hiperurykemia.W dziale poświęconym leczeniu dny moczanowej zaprezentowano aktualne terapie zgodne z rekomendacjami Europejskiego Stowarzyszenia na rzecz Walki z Chorobami Reumatycznymi (EULAR). Pomimo że dna moczanowa znana jest od starożytności, a jej mechanizmy patofizjologiczne są dobrze zrozumiane, wciąż brakuje w pełni skutecznych metod leczenia.Zwrócono także uwagę na specyfikę występowania dny moczanowej u osób starszych, gdzie kobiety chorują częściej niż młodsi pacjenci. Kliniczne objawy choroby w tej grupie wiekowej różnią się od tych u młodszych osób, co często prowadzi do opóźnień w diagnozie. Leczenie tej choroby u osób starszych komplikuje obecność licznych chorób współistniejących.Omawiając artropatie wywołane przez kryształy, skupiono się na schorzeniach związanych z odkładaniem się złogów mineralnych, nie tylko kryształów moczanu sodu, ale i związków wapnia. Mimo postępu w zrozumieniu patogenezy tych schorzeń, część mechanizmów pozostaje niedostatecznie poznana.