Cogito jako ekspresja cielesności czyli o roli medycyny w koncepcie Descartes’a oraz w ujęciu kilku jego następców

W pierwszej połowie XVII wieku Kartezjusz nie został jeszcze uznany za jednego z pionierskich lekarzy. Bliżej było mu do wizjonerów i planistów, którzy przecierali szlaki ku przyszłym odkryciom prowadzącym do przezwyciężenia ograniczeń ludzkiego ciała. Celem jego prac było umożliwienie człowiekowi głębszego zrozumienia i integracji z przyrodą. W dziedzinach takich jak medycyna, Kartezjusz przewidywał, że przyszły rozwój doprowadzi do tego, że uzdrowione ludzkie ciało, będąc częścią wszechświata, zostanie lepiej w niego wkomponowane. Dla niego ciało było jedynie fragmentem ogromnej fizycznej przestrzeni, która stanowiła pole działania dla myślącej istoty.Skracając, ludzka dusza z natury swojej jest powołana do zgłębiania warunków, które umożliwiają dłuższe i zdrowsze życie, współistniejąc z materią, do której jest przywiązana. Gdy dusza łączy się z ciałem konkretnego człowieka, jego fundamentalne potrzeby mogą być zrozumiane i ocenione na podstawie tego, jak ten "fizyczny człowiek" się czuje. Ważne jest to, że kiedy człowiek zaczyna być świadomy swojego ciała i identyfikuje się z nim, jego ciało przestaje być tylko częścią materialnego wszechświata. Staje się jego osobistą sprawą, definiującą jego miejsce w świecie nie tylko jako coś wymiernego, ale jako osobiście doświadczaną rzeczywistość, nawet do stopnia odczuwania bólu.W tym relacyjnym ujęciu człowiek nie łączy się już z przedmiotami, ani z innymi ludźmi, lecz jest sam sobie dany bez żadnych pośredników. To doświadczenie wynika z wszechogarniającego cierpienia, którego może uwolnić go jedynie lekarz, obeznany w tajemnicach ludzkiego ciała.