Ciała do słuchania. Szkice z muzyki popularnej

Lady Gaga, w swoich kolejnych występach na scenie medialnej, prowokuje pytania: czy naprawdę obala genderowe bariery, czy raczej gra w rytmie różowego kapitalizmu? Melancholijne brzmienia i szeptany wokal Billie Eilish mogą wydawać się równie rewolucjonistyczne jak głośne manifestacje punkowego buntu. Z kolei Janelle Monáe i Childish Gambino, poprzez swoje dzieła pełne różnorodności muzycznej, ukazują kontrast między afrofuturystyczną wizją a mrocznym afropesymizmem. Post-klubowa wizja Charli XCX rzuca nowe światło na pojęcia autentyczności i ironii, podczas gdy Kylie Minogue, będąca symbolem tanecznej beztroski, wciąż wyznacza tendencje w queerowej kulturze pop. Odkrywanie współczesnej muzyki pop to jak przemierzanie niekończącego się labiryntu zagadnień, które poruszają istotne kwestie społeczne, kulturowe i ekonomiczne. Konrad Sierzputowski w swojej analizie ukazuje, jak dźwiękowe struktury w muzyce przekształcają zarówno wykonawców, jak i słuchaczy w wehikuły oporu politycznego oraz transgresji seksualnej. Granice normatywności i nienormatywności w muzyce popularnej są nieustannie badane, a ta przestrzeń pragnień to arena batalii o wolność przeciwko normom społecznym. Ciało zasłuchane staje się ciało kreujące rewolucyjne możliwości.