Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Baranie oko. Reportaż z Kirgistanu
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
"Baranie oko" to książka, która zabiera czytelnika w wieloaspektową podróż po Kirgistanie, sercu Azji Środkowej. W tej mało znanej krainie, na tle pomników Lenina oraz postaci z narodowego eposu Manasa, mieszkańcy próbują odnaleźć swoją tożsamość. Emilia Sułek odkrywa przed nami kraj przecięty kontrastem: zrusyfikowana północ i mniej zamożne południe. Opisuje opuszczone kopalnie uranu i wyżynne przełęcze, gdzie życie toczy się zgodnie z rytmem jurty. W miejscowości Suluktu prawosławny duchowny planuje odbudowę starej cerkwi, konkurując o wiernych z adwentystami. Z kolei w Otradnoje młode dziewczyny ćwiczą hokej na nietypowej nawierzchni - kartoflisku. Sułek zwraca uwagę na to, jak mieszkańcy w tych zaniedbanych wsiach utrzymują się, produkując haszysz.Autorka bada również, dlaczego Kirgistan przez lata był najbardziej demokratycznym państwem w regionie. Mimo istniejącego silnego patriarchatu oraz zwyczaju porywania młodych kobiet, to tu, w 2010 roku, prezydentką została Roza Otunbajewa - pierwsza kobieta na takim stanowisku w Azji Środkowej. Sułek ukazuje Kirgistan jako kraj ludzi wolnych i gościnnych, którzy mimo przywiązania do ziemi zachowują nomadyczne wartości. Czy przejście do osiadłego trybu życia prowadzi do kulturowej utraty pamięci? Czy osiadły nomada z dnia na dzień staje się rolnikiem? A jeśli ślady nomadyzmu przetrwały, to gdzie można je odnaleźć? Ta książka jest próbą odpowiedzi na te pytania.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
"Baranie oko" to książka, która zabiera czytelnika w wieloaspektową podróż po Kirgistanie, sercu Azji Środkowej. W tej mało znanej krainie, na tle pomników Lenina oraz postaci z narodowego eposu Manasa, mieszkańcy próbują odnaleźć swoją tożsamość. Emilia Sułek odkrywa przed nami kraj przecięty kontrastem: zrusyfikowana północ i mniej zamożne południe. Opisuje opuszczone kopalnie uranu i wyżynne przełęcze, gdzie życie toczy się zgodnie z rytmem jurty. W miejscowości Suluktu prawosławny duchowny planuje odbudowę starej cerkwi, konkurując o wiernych z adwentystami. Z kolei w Otradnoje młode dziewczyny ćwiczą hokej na nietypowej nawierzchni - kartoflisku. Sułek zwraca uwagę na to, jak mieszkańcy w tych zaniedbanych wsiach utrzymują się, produkując haszysz.Autorka bada również, dlaczego Kirgistan przez lata był najbardziej demokratycznym państwem w regionie. Mimo istniejącego silnego patriarchatu oraz zwyczaju porywania młodych kobiet, to tu, w 2010 roku, prezydentką została Roza Otunbajewa - pierwsza kobieta na takim stanowisku w Azji Środkowej. Sułek ukazuje Kirgistan jako kraj ludzi wolnych i gościnnych, którzy mimo przywiązania do ziemi zachowują nomadyczne wartości. Czy przejście do osiadłego trybu życia prowadzi do kulturowej utraty pamięci? Czy osiadły nomada z dnia na dzień staje się rolnikiem? A jeśli ślady nomadyzmu przetrwały, to gdzie można je odnaleźć? Ta książka jest próbą odpowiedzi na te pytania.
