Armia Fryderyka Wielkiego. Od zakończenia wojny siedmioletniej do śmierci Fryderyka Wilhelma II

Podczas siedmioletniej wojny armia pruska, pod wodzą króla Fryderyka II, stawiła czoła połączonym siłom Europy, wykazując swoją niekwestionowaną przewagę militarną. Dzięki sukcesom na polu bitwy, budziła podziw nie tylko wśród swoich żołnierzy, ale i w przeciwnikach. W kolejnych dziesięcioleciach struktura, organizacja i wyszkolenie pruskiej armii stały się przedmiotem powszechnego zainteresowania i wzorem do naśladowania w wielu innych krajach. Jednak cena tego sukcesu była wysoka; w trakcie ciężkich walk armia straciła dużą część najlepszych sił. Szczególnie dotknięta była piechota, która utraciła znaczną część korpusu oficerskiego i doświadczonych żołnierzy. Król Fryderyk II z rosnącym zaniepokojeniem obserwował ten proces, który stopniowo niszczył potęgę jego niegdyś dumnej armii, którą dowodził w 1756 roku. W wyniku działań wojennych regimenty były przetrzebione, a skład osobowy często uzupełniany był przez dezerterów oraz jeńców. Chaos niemal całkowicie zapanował w szeregach, a dyscyplina uległa takiemu rozprężeniu, że dawna piechota nie przypominała już elitarnej formacji, jaką kiedyś była, stając się bardziej podobną do niedoświadczonej milicji.