Antyczna sztuka wojenna. Tom 3

Hans Delbrück, urodzony 11 listopada 1848 roku w Bergen na Rugii, zasłynął jako wybitny polityk i pierwszy historyk wojskowości o nowoczesnym podejściu, uznany na arenie międzynarodowej. Swoje wykształcenie zdobywał na uniwersytetach w Heidelbergu i Bonn od 1868 roku. W latach 1870-tych wziął udział jako ochotnik w wojnie francusko-pruskiej. Od 1874 roku pełnił rolę nauczyciela Waldemara, najmłodszego syna Fryderyka Wilhelma. Jako polityk działał w pruskiej Izbie Posłów w latach 1882-1885 z ramienia konserwatywnej Freikonservative Partei, a między 1884 a 1890 rokiem zasiadał w Reichstagu. Znany był z otwartego sprzeciwiania się pruskiemu rządowi, szczególnie w kwestiach związanych z Polakami i Duńczykami.W 1885 roku rozpoczął pracę jako profesor historii współczesnej na uniwersytecie w Berlinie, gdzie zdobył uznanie za swoje badania. Od 1883 roku współredagował prestiżowy periodyk Preussische Jahrbücher aż do 1920 roku. Dzięki inspiracji dziełami Carla von Clausewitza, Delbrück przesuwał granice badań nad historią wojskowości, czym często wywoływał kontrowersje wśród swoich współczesnych. Jego najważniejszym dziełem była "Historia sztuki wojennej w kontekście historii politycznej", a także publikacje takie jak "Die Perserkriege und die Burgunderkriege" (1887), "Die Strategie des Perikles erlautert durch die Strategie Friedrichs des Grossen" (1890), "Das Leben des Feldmarschalls Grafen Neithardt von Gneisenau" (1894), "Bismarcks Erbe" (1915), "Krieg und Politik" (1918) oraz "Die Polenfrage" wydana w 1894 roku.Podczas I wojny światowej Delbrück angażował się w dyskusje ze sztabem generalnym dotyczącą strategii wojennej. Brał udział w komisji pokojowej, która podpisała traktat wersalski, i stanowczo sprzeciwiał się koncepcji, że Niemcy przegrały wojnę z powodu "ciosu w plecy", jak twierdzili niektórzy, przypisując winę Żydom i komunistom. W 1920 roku przeszedł na emeryturę, a zmarł 14 lipca 1929 roku w Berlinie.